ยามค่ำคืนลมแรง ฟ้ามืดสนิท เชอเหอปี้เปลี่ยนเป็นชุดดำยามราตรี นำองครักษ์ลับหกนายมุ่งหน้าไปยังสถานพยาบาล
เวลานี้เลยยามจื่อมานานแล้ว ท้องถนนวังเวงไร้ผู้คน
เชอเหอปี้มาถึงนอกสถานพยาบาล สีหน้าเคร่งเครียด โบกมือให้สัญญาณแก่องครักษ์ลับที่อยู่ข้างกาย สองนายรับคำสั่ง ใช้สองมือประคองเชอเหอปี้ให้ทะยานกายลัดฟ้ากระโดดเข้าสู่ลานบ้าน
พวกเขายังไม่ทันถึงพื้น ในเรือนก็มีเสียงถ้วยจอกหล่นกระทบพื้นดังขึ้น ตามด้วยเสียงแหบแห้งของคนชราตะโกนลั่นว่า “ผู้ใด!”
แสงเทียนในเรือนวูบไหวหนึ่งครา แล้วเสียงโต๊ะเก้าอี้กระทบกัน เสียงร้องขอความช่วยเหลือก็ดังตามมา
เชอเหอปี้ได้ยินเสียงนั้น สีหน้าเปลี่ยนไปฉับพลัน
แย่แล้ว มีคนมาก่อนพวกเขา!
“เร็ว! ปกป้องหมอเทวดาไว้ให้ได้ ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!”
องครักษ์ลับนายหนึ่งอยู่เฝ้าคุ้มกันเชอเหอปี้ ที่เหลืออีกห้านายกรูเข้าไปในเรือน
เวลานี้เอง ประตูก็ถูกผลักออกจากด้านใน ชายชราผู้หนึ่งวิ่งหนีออกมาด้วยท่าทางอนาถเต็มที ใบหน้าซีดเซียว เห็นได้ชัดว่าตกใจไม่น้อย
ส่วนในเรือนนั้น บุรุษชุดดำผู้หนึ่งเต็มไปด้วยผงแป้งสีขาว กำลังเอามือเท้าขมับ ส่ายศีรษะไปมา
ชายชราพอพ้นประตู ก็เห็นบุรุษชุดดำอีกห้าคนรออยู่ตรงหน้า ตกใจจนตาขาวเบิกกว้างแทบขาดใจตาย องครักษ์ลับนายหนึ่งเร่งตรงเข้าไปคว้าต้นคอเสื้อเขาไว้ อีกสี่นายก็พุ่งเข้าไปในเรือน
เพียงชั่วพริบตา เสียงต่อสู้ในเรือนก็ดังขึ้น สนั่นหวั่นไหว เชอเหอปี้เห็นบุรุษชุดดำคนนั้นสู้กับคนทั้งสี่ตามลำพังแล้วยังยันไว้ได้ สีหน้าก็อดเคร่งเครียดหนักขึ้นไม่ได้
ครั้นแล้วร่างหนึ่งก็พุ่งทะลุหลังคาออกมา สี่คนข้างหลังไล่ตามขึ้นไป เชอเหอปี้เพ่งมองเงานิรนามนั้น นับวันสีหน้าก็ยิ่งย่ำแย่ลง