เชอเหอปี้หายใจถี่กระชั้น แต่เมื่อเปิดจุกขวด เขากลับกลั้นลมหายใจทันใด
เขาชำเลืองมองเข้าไปในขวด เห็นเม็ดยาสีดำเม็ดหนึ่งนอนนิ่งอยู่ก้นขวด ดูไม่อาจสะดุดตา
“ก็...ก็แค่เม็ดยาเล็ก ๆ เพียงเม็ดเดียวเนี่ยนะ?”
เชอเหอปี้รีบปิดจุกขวด พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
ผู้อาวุโสพยักหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล “นายท่านหลิวกะภรรยาได้ทดลองด้วยตนเองแล้ว ก็คือท่านนั้นแหละที่กินเข้าไป แต่บิดาข้าเคยกำชับไว้ มันไม่แน่ว่าจะได้ผลร้อยดอกนะ”
“ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไร...มีหวังก็พอแล้ว”
เชอเหอปี้ยกขวดกระเบื้องขึ้นส่องกับแสงเทียน แววตาฉายแววขมขื่น ทว่าก็มีความหวังเช่นกัน
เขาเก็บขวดกระเบื้องใส่ในอกเสื้ออย่างมิดชิด สั่งการองครักษ์ลับเบื้องหลังด้วยเสียงเย็นเยียบว่า “พาตัวไป!”
ผู้อาวุโสเห็นองครักษ์ลับจะอุ้มตนขึ้นมา ก็ตกใจร้องลั่น “ไม่นะ! เจ้าเพิ่งบอกว่าจะไม่เอาชีวิตข้า!”
เชอเหอปี้ยิ้มราบเรียบ “วางใจเถิด ไม่เอาชีวิตท่านหรอก แต่อาจต้องรบกวนให้ท่านติดตามพวกเราไปก่อน จนกว่ายาจะออกฤทธิ์”
“ไม่! ข้าไม่ไป! ข้าไม่ไปนะ!”
ผู้อาวุโสพยายามดิ้นรน แต่ด้วยสังขารชรา อีกทั้งขาหักข้างหนึ่ง จึงไม่มีทางจะขัดขืน
องครักษ์ลับรำคาญที่เขาส่งเสียงดัง จึงยัดผ้าผืนหนึ่งเข้าไปในปากเขา แล้วค้ำแขนทั้งสองข้างออกจากเรือน
“อื้อ ๆ ๆ! อื้อ ๆ ๆ!”
ผู้อาวุโสเบิกตาโพลง ต่อสู้อย่างรุนแรง เมื่อเห็นว่าไม่มีโอกาสหนีรอด ก็...ก็ถึงกับฉี่รดกางเกงต่อหน้าผู้คน!