บนทางเดินในวัง เจียวเจียวและเสิ่นหยวนหลิงเดินเคียงคู่กัน
นางในเดินตามห่าง ๆ อยู่เบื้องหลัง เสิ่นหยวนหลิงถือโคมในวังด้วยตนเอง ส่องสว่างเส้นทางเบื้องหน้า
ทางเดินในวังนี้ เจียวเจียวเดินมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ทุกครั้งที่เสี่ยวซื่ออยู่ด้วย เขาจะแบกนางไว้บนหลัง แต่ว่าบัดนี้...
ชั่วขณะนี้ เมื่อมองเปลวเทียนที่สั่นไหวอยู่เบื้องหน้า เจียวเจียวก็ตระหนักได้อย่างถ่องแท้แล้วว่า ทุกสิ่งทุกอย่างมิเหมือนเดิมอีกต่อไป
นางและเสี่ยวซื่อต่างเติบใหญ่แล้ว ต้องรู้จักหลีกเลี่ยงความใกล้ชิดเกินควร การเดินเคียงบ่าเคียงไหล่เช่นวันนี้ก็เป็นสิ่งที่พวกเขาสามารถทำได้มากที่สุดตามวัยแล้ว และด้านหลังยังต้องมีผู้ติดตามอีกด้วย
"น้องเฉียว คิดอันใดอยู่หรือ?"
เสิ่นหยวนหลิงสังเกตเห็นความเงียบงันของคนข้างกาย ในใจค่อนข้างไม่สงบ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เจียวเจียวเอียงศีรษะไปมองเสิ่นหยวนหลิง ต้องเงยหน้าขึ้นจึงจะมองสบตาเขาได้
"เสี่ยวซื่อ รวดเร็วยิ่งนัก อีกไม่กี่วันก็จะเป็นวันคล้ายวันเกิดอายุสิบหกปีของเจ้าแล้ว" เจียวเจียวเอ่ยด้วยความรู้สึกเต็มเปี่ยม
เสิ่นหยวนหลิงได้ยินดังนั้น ฝีเท้าหยุดชะงักไปเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่ได้ ในใจพลันรู้สึกยินดีขึ้นมาอย่างเลือนราง
เจียวเจียวรู้ตัวแล้วว่าเขาเติบใหญ่ขึ้น
"อืม เร็วแท้"
อันที่จริงมิได้เร็วเลย เขารอคอยวันนี้มานานแสนนานแล้ว
เสิ่นหยวนหลิงตอบเช่นนั้นทั้งที่ใจคิดอีกอย่าง เขาเก็บงำความคิดของตนเองไว้อย่างระมัดระวัง
เจียวเจียวมองใบหน้าด้านข้างของเสิ่นหยวนหลิง ไร้ซึ่งความเฉียบขาดเย็นชาอย่างคราแรกพบ ยามนี้ภายใต้แสงโคมในวัง ใบหน้าที่งดงามประณีตของเขาก็เผยให้เห็นเด่นชัด ละม้ายองค์ไทเฮามากกว่า
"ชายแดนเหนือยังจะไปอีกหรือไม่?" เจียวเจียวถาม
เสิ่นหยวนหลิงพยักหน้าโดยไม่ลังเล เมื่อเอ่ยถึงชายแดนเหนือ สีหน้าของเขาก็จริงจังขึ้น
"บากบั่นมาหลายปี ผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดมาได้แล้ว ต่อไปจัดการรวบรวมสามแคว้นทางเหนือให้เรียบร้อย คิดว่าก็น่าจะพอดีแล้ว"
"แล้วจะเดินทางเมื่อใด?" เจียวเจียวถามอีก