"นายท่าน ท่านจะทำเช่นไรแล้ว ข้าน้อยขอฟังคำสั่ง!"
แววตาอันสุขุมของท่านอาฉียวจับจ้องบนใบหน้าเฉียวตี้อี้ ประหนึ่งถือเขาเป็นหลักใจเสียแล้ว
เซียวเชียนเยว่ได้ยินก็บิดหน้ามองมา
เฉียวตี้อี้กำหมัดแน่น ค่อยๆ เก็บงำโทสะและความเกลียดชังในอก เมื่อระบายลมหายใจออกก็สงบเยือกเย็นลงสิ้น
"เยว่เอ๋อร์ ท่านอาฉียว เรื่องนี้ร้อนรนไม่ได้ โดยเฉพาะเมื่อเสิ่นหยวนไป๋ก็เข้ามาพัวพันด้วย"
ก่อนออกเดินทาง น้องเล็กเคยดึงมือเขาแล้วพร่ำกำชับ
"พี่รอง ท่านกับท่านพ่อครานี้เดินทางถึงแม่น้ำอู่ติ้ง อาจประมือกับเสิ่นหยวนไป๋ก็ได้"
"บัดนี้เขาอยู่ในแคว้นเป่ย สถานการณ์คับขันยิ่ง ทั้งก่อนหน้านี้ในแผนที่เราวางไว้ยังมีอุบายมีบุตร หากอ๋องจินอวี้ประสงค์ให้บุตรในครรภ์คลอดอย่างปลอดภัย ก็ย่อมหาทางปรับย้ายเสิ่นหยวนไป๋ให้พ้นวังหลวงเป็นแน่"
"โรคระบาดครั้งนี้มาแปลกพิกล แต่ข้าว่ากลับไม่จำเป็นต้องเป็นฝีมือของเสิ่นหยวนไป๋ เมื่อครั้งหนานหลีเคยได้สนทนากับเขาครั้งหนึ่ง ป่านนี้มิใช่ศัตรูก็มิใช่มิตร การกระทำอาจเอาแต่ใจ ไร้ผู้หยั่งถึง"
"เจียวเจียวรู้ว่าพี่รองไม่ชอบใช้เล่ห์เหลี่ยม แต่หากวันใดต้องเผชิญหน้ากับเสิ่นหยวนไป๋จริงๆ พี่รองจงครุ่นคิดสถานการณ์ให้เลวร้ายสุดแล้วเตรียมแผนรับมืออย่างรัดกุมที่สุด"
"เสิ่นหยวนไป๋นั้นฉลาดนัก แต่ก็ใช่ว่าจะทำได้ทุกสิ่ง พี่รองยังมียันต์ที่ข้าให้อยู่ในอกพกอยู่มิใช่หรือ เมื่อถึงคราวต้องตริตรองให้รอบคอบ แล้วก็บุกเข้าไปเลย! ทุบพวกมันเสียให้ราบ!"
เบื้องหน้าเฉียวตี้อี้ผุดภาพเจียวเจียวป้องแก้มพลางให้กำลังใจเขาอย่างฮึกเหิม ใจพลันอุ่นวาบ และมีกำลังใจฮึกเหิมขึ้นเป็นทวีคูณ