วันรุ่งขึ้น ฟ้าสางยังมิทันสว่างดี เซียวเชียนเยว่ก็ตื่นเสียแล้ว
นางมิได้หลับสบายนัก นางฝันถึงนายท่านสกุลเหรินบนกำแพงเมือง ฝันถึงผู้ตรวจการจูที่พบพานกลางวัน กระทั่งฝันถึงบิดามารดาผู้อยู่ห่างไกล และฝันถึงพี่สาว
ครั้นเบิกพระเนตรโพลง ความอ้างว้างรอบข้างทำให้นางตะลึงไปชั่วขณะ
แต่มิทันนาน นางรู้สึกถึงลมปราณแผ่วเบาประพรมอยู่บนหน้าผาก พอเงยหน้ามองเล็กน้อย ก็เห็นใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเฉียวตี้ฮว่า
สติกลับคืนมา เซียวเชียนเยว่จึงตระหนักว่า บัดนี้นางอยู่กลางทุ่งกว้างชายแดนเหนือ
นางหันไปอีกด้าน ท่านอาฉียวนั่งอยู่ตรงข้าม สีหน้าสงบนิ่ง ส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้
หัวใจของเซียวเชียนเยว่พลันอบอุ่น เกรงว่าจะรบกวนการพักผ่อนของเฉียวตี้ฮว่า จึงนอนนิ่งมิขยับ
เฉียวตี้ฮว่ามิได้หลับนานนัก เมื่อปลายปอยผมสะบัดแตะคาง เขาก็ตื่น
เห็นเฉียวตี้ฮว่าขยับตัว เซียวเชียนเยว่ก็รีบลุกขึ้นทันใด
พักผ่อนมาหนึ่งราตรี สภาพของทุกคนดีขึ้นมากนัก เฉียวตี้ฮว่ายืดเส้นยืดสายที่เมื่อยชา ไม่นานก็กระปรี้กระเปร่าลุกขึ้นยืน
ทั้งสามขึ้นม้าอีกครั้ง มุ่งหน้าสู่ป่าปลายสนขาวที่ไร้ใบสะพรั่ง อ้อมผ่านไปตามแนวแม่น้ำอู่ติ้งซึ่งคดเคี้ยวไหลออกมาจากป่านี้
ทั้งสามต่างเข้าใจตรงกัน รั้งบังเหียนม้า มองตากัน แล้วชะลอฝีเท้า
พวกเขาลงจากม้าเดินเท้าเข้าป่า
ท่านอาฉียวนำหน้า เดินเลียบไปตามทางน้ำ นำเฉียวตี้ฮว่าและเซียวเชียนเยว่ลัดเลาะไปในป่าอย่างเงียบเชียบ
คราวนี้ เข้าไปได้เพียงหนึ่งเค่อ ก็ได้ยินเสียงสนทนาแว่วมาแต่ไกล
ท่านอาฉียวหันกลับมาทำสัญญาณให้นิ่งเงียบในทันที ทั้งสามอาศัยลำต้นและพุ่มไม้เป็นกำบัง ย่อตัวคลานต่ำแนบพื้น