"หา?"
น้ำเสียงของเสิ่นหยวนไป๋หนักแน่นมั่นคงเกินไป จนหยินจูตกตะลึง และอดขึ้นเสียงไม่ได้
"นายท่าน นี่...นี่เป็นไปไม่ได้ บ่าวอยู่ในหนานหลีมากว่าสิบปี คอยแนะนำให้องค์ชายใหญ่รวบรวมผู้มีปัญญาและผู้กล้ามาโดยตลอด ก็เพื่อค้นหาตำรับโอสถให้กำเนิดบุตร จะได้ตัดเส้นทางนี้ของราชันเสีย"
"แต่ตลอดหลายปีมานี้ ในหล้าไม่มียาวิเศษเช่นนี้เลย แม้แต่กู่ชงก็ไร้ผล"
"เมื่อวานนี้ท่านยังกล่าวเลยว่า หมอเทวดาผู้ประทานบุตรผู้นี้ปรากฏตัวอย่างน่าพิศวง บางทีอาจเป็นกลของตระกูลเฉียวและไป๋หลี่เฉิงโย่ว ที่ต้องการยุยงให้ท่านกับปรมาจารย์เชอแตกคอกันก็เป็นได้!"
น้ำเสียงของหยินจูค่อนข้างร้อนรน เพราะหากในโลกนี้มียาให้กำเนิดบุตรจริง สถานการณ์ของเสิ่นหยวนไป๋ก็จะยิ่งยากลำบากหนักขึ้น
ยิ่งไปกว่านั้น หากอ๋องจินอวี้ให้กำเนิดโอรสที่ประสูติจากพระชายาเอกได้สำเร็จ เสิ่นหยวนไป๋ก็จะกลายเป็นหมากที่ถูกทิ้งอย่างสิ้นเชิงในสายตาพวกเขา
เสิ่นหยวนไป๋ยกมือขึ้นปัดใบไม้ร่วงที่ติดอยู่บนชายเสื้อ แล้วกล่าวอย่างแผ่วเบาว่า "หยินจู เจ้ารู้หรือไม่ว่าเรากำลังต่อสู้อยู่กับใคร?"
หยินจูอึ้งไปเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเสิ่นหยวนไป๋จึงเปลี่ยนเรื่องสนทนากะทันหัน
แต่ในจังหวะนั้น เสิ่นหยวนไป๋กลับชี้มือขึ้นไปยังฟ้า
"ในโลกนี้บางทีอาจไม่มียาให้กำเนิดบุตร แต่ 'ฟ้า' มี และไม่บังเอิญเลยที่แม้แต่ฟ้าก็ยังยืนอยู่ตรงข้ามกับเรา"
"ดังนั้น ปรมาจารย์เชอในยามนี้คงจะได้ยาวิเศษให้กำเนิดบุตรของจริงไปแล้ว"
หยินจูฟังแล้วขมวดคิ้วแน่น อดไม่ได้ที่จะเดินไปข้างกายเสิ่นหยวนไป๋ แล้วถามด้วยความงุนงงยิ่งนัก "นายท่าน คำพูดนี้ของท่านหมายความว่าอย่างไร? บ่าว...ฟังไม่เข้าใจ"