เมิ่งกูเซวี่ยอุ้มเจียวเจียวที่แต่งตัวเรียบร้อยมาถึงห้องโถงใหญ่ เฉียวจงกั๋วและเฉียวเทียนจิงรออยู่ที่นี่ก่อนแล้ว
ยามนี้พ่อลูกกำลังจ้องมองขนมกลมประหลาดบนโต๊ะ ซึ่งมีเทียนปักอยู่สามเล่ม
เจียวเจียวเห็นดังนั้น ดวงตาเปล่งประกายเล็กน้อย ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเมิ่งกูเซวี่ยทันที
เมิ่งกูเซวี่ยยกยิ้มมุมปาก "ฮี่ฮี่ เซอร์ไพรส์ไหม ฉันครุ่นคิดเรื่องนี้มาหลายวันแล้ว ถึงรสชาติอาจไม่เหมือนต้นตำรับ แต่อย่างน้อยรูปร่างก็พอมีเค้าอยู่บ้าง!"
เมื่อเห็นเมิ่งกูเซวี่ยอุ้มเจียวเจียวมาถึงข้างโต๊ะ เฉียวจงกั๋วก็ขมวดคิ้วเอ่ยทันที "สิ่งนี้คืออะไร เหตุใดจึงปักเทียนสามเล่มบนนั้น"
ช่างเป็นลางไม่ดีเอาเสียเลย...
เจียวเจียวได้ยินก็ยกมือปิดปากหัวเราะ "ท่านพ่อ นี่คือเรื่องให้ประหลาดใจที่พี่เมิ่งเตรียมไว้ให้ข้า เทียนสามเล่มหมายความว่าเจียวเจียวอายุสามขวบแล้ว!"
เฉียวจงกั๋วกลับส่ายหน้า "ไม่ดีไม่ดี ยามบ่ายยังมีเรื่องสำคัญ นี่หาใช่ลางดีไม่"
สุดท้ายด้วยการยืนกรานของเฉียวจงกั๋ว เทียนจึงเหลือเพียงเล่มเดียว เจียวเจียวอธิษฐานแล้วเป่าเทียนดับ เฉียวจงกั๋วก็รีบดึงเทียนออก แล้วยังพึมพำเบา ๆ ว่า "อะมิตาพุทธ อย่าถือสา อย่าถือสา"
เมิ่งกูเซวี่ยส่งเจียวเจียวใส่อ้อมแขนของเฉียวเทียนจิง จากนั้นนางก็ตัดขนมด้วยตัวเอง สีหน้ายิ้มแย้ม ดูผ่อนคลายยิ่งนัก
เจียวเจียวมองภาพนี้แล้วแสยะยิ้ม ในใจเกิดความรู้สึกพิกลขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
คนสมัยโบราณกินเค้ก? ช่างประหลาดยิ่ง!
เมิ่งกูเซวี่ยยื่นชิ้นแรกส่งให้ตรงหน้าเจียวเจียว ขณะนั้นรอยยิ้มมุมปากยังคงอยู่ แต่ขอบตากลับแดงเรื่อ