ตำหนักหย่างซิน
เชอเจาฮวานอนนิ่งอยู่บนแท่นบรรทม แขนขาถูกผ้าแพรไหมรัดตรึงไว้กับเตียง แผ่ออกเป็นรูปต้า
บัดนี้นางอยากตายเสียให้รู้แล้วกัน ทว่ายังไม่รู้ว่าคนในครอบครัวปลอดภัยหรือไม่ นางจึงไม่กล้าตาย อย่างน้อยที่สุดขอให้นางได้รู้ว่าท่านปู่ยังมีชีวิตอยู่...
คิดมาถึงตรงนี้ เชอเจาฮวาเบือนพระพักตร์ออก น้ำตาก็พลั่งพรูลงมา
เป็นความผิดของนางเอง นางไม่ควรเห็นแก่ตัวและเอาแต่ใจถึงเพียงนั้น ล้วนเพราะนางไม่ต้องการเด็กในครรภ์ จึงก่อเรื่องราวขึ้นมาจนได้
ท่านปู่ออกตามหาหมอทั่วทุกแห่งหนเพื่อนาง แต่หมอทั้งหลายล้วนว่าเด็กนั้นอายุครรภ์มากเกินไป จะทำให้เป็นอันตรายถึงตัวมารดา
เวลานั้นข่าวความพ่ายแพ้ยับเยินที่เจียวเฉิงก็มาถึง ท่านปู่เกรงว่าอ๋องจินอวี้จะเรียกนางเข้าวัง จึงเริ่มจัดการส่งนางไปเสีย
แต่เรื่องที่ท่านปู่หาหมอนั้นไม่รู้รั่วไหลไปถึงพระกรรณของอ๋องจินอวี้ได้อย่างไร ในวันนั้นมือสังหารชุดดำกลุ่มใหญ่บุกเข้าไปในจวนสกุลเชอ
สาวใช้ที่อยู่กับนางมาตั้งแต่เล็กตายต่อหน้าต่อนาง นางยังถูกมอมยาสลบ พอฟื้นขึ้นมาก็มาอยู่ที่นี่แล้ว
อ๋องจินอวี้เคยมาเยี่ยมนางหลายครั้ง ไอ้สัตว์เดรัจฉานในร่างมนุษย์ผู้นั้น ไม่ว่านางจะถามอย่างไรก็ไม่ยอมบอกความเป็นไปของท่านปู่และคนอื่น ๆ ให้นางรู้เลยแม้แต่น้อย
อ๋องจินอวี้ใช้ความคิดถึงนี้แขวนชีวิตนางไว้ เชอเจาฮวารู้ดีแก่ใจ แต่ก็ต้องจำยอม
นางวางใจคนในครอบครัวไม่ลง แม้ในใจจะรู้สึกสังหรณ์ร้ายอยู่บ้าง แต่ตราบใดที่ยังไม่ได้ยินข่าวร้าย นางก็ยังเก็บความหวังเล็ก ๆ และความฟุ้งฝันไว้
เชอเจาฮวากำลังใจว้าวุ่น พลันได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากนอกพระที่นั่ง จากนั้นประตูพระที่นั่งก็ถูกผลักออก