อ๋องจินอวี้ชะงักมือเล็กน้อย จากนั้นก็ทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น กรีดชุดตรงหน้าท้องของเชอเจาฮวา
อูเกิ่งกลืนน้ำลายอย่างห้ามไม่อยู่ สุดท้ายก็รวบรวมความกล้าเอ่ยว่า "ราชัน นั่นเป็นสุรเสียงของหลีกงจู้นะพ่ะย่ะค่ะ พระองค์จะ......เข้าไปพบนางหรือไม่"
อูเกิ่งหวาดหวั่นอย่างยิ่ง หากราชันต้องผ่าท้องเชอเจาฮวาเป็น ๆ เขาก็ต้องคอยปรนนิบัติอยู่ข้าง ๆ
ทว่าตั้งแต่คราวก่อนที่ประตูเมืองทิศใต้ได้เห็นองค์หญิงอวี้หลิวสำแดงปาฏิหาริย์ เขาก็ถูกฝันร้ายตามหลอกหลอนทุกค่ำคืน
เมื่อสองวันก่อนที่พวกนางกำนัลถูกเฆี่ยนตีจนตาย เขาก็ไม่กล้ามอง สั่งให้ลูกเลี้ยงจัดการเสียโดยตรง วันนี้ต้องมาผ่าท้องเป็น ๆ ช่างนองเลือดยิ่งนัก เขาแทบยืนไม่อยู่!
อ๋องจินอวี้ได้ยินดังนั้น มือก็พลันหยุด เชอเจาฮวากลับเบิกตาโต
หลีกงจู้?
ก็คือลี่จีผู้นั้นที่นางช่วยอำพราง?
ไม่ได้ อ๋องจินอวี้เป็นสัตว์ร้ายที่ชั่วช้าถึงที่สุด ถ้าลี่จีเข้ามา ก็จะถูกสังหาร!
คิดถึงตรงนี้ เชอเจาฮวาก็ส่งเสียงอู้อี้ทันที หวังให้ลี่จีตกใจหนีไป
อูเกิ่งมือไว คว้าหมอนนุ่มข้าง ๆ มากดลงบนใบหน้าเชอเจาฮวาเบา ๆ แล้วหันไปมองอ๋องจินอวี้ด้วยแววตาขอความช่วยเหลือ
อ๋องจินอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่รู้กำลังคิดอะไร ครู่ต่อมาก็โยนมีดสั้นทิ้งข้างกาย
"ช่างเถิด ให้ส่งนางออกเดินทางที่นี่แล้วกัน"
อ๋องจินอวี้พึมพำ "นาง" ในปากหมายถึงลี่จี
อูเกิ่งได้ฟังก็เหมือนได้รับการปลดปล่อย รีบลดม่านกระโจมและม่านหน้าต่างลงเป็นชั้น ๆ บดบังเสียงอู้อี้แผ่วเบาของเชอเจาฮวา แล้วติดตามอ๋องจินอวี้เดินไปยังห้องโถงด้านนอก
เขาเดินนำหน้าไปเปิดประตูตำหนัก เห็นลี่จีแต่งองค์เรียบง่าย แววตายิ้มแย้ม คอยอยู่หน้าตำหนัก ในมือยังหิ้วถ้วยอาหารมาเอง
เมื่อเห็นประตูตำหนักเปิด ลี่จีก็ดีใจยิ่งหนัก เอ่ยถามอูเกิ่งว่า "ราชันพำนักอยู่ด้านในหรือไม่"
อูเกิ่งพยักหน้า สั่งให้ขันทีและนางกำนัลผู้ติดตามรออยู่ด้านนอก ก่อนจะเชิญลี่จีเข้าไปอย่างนอบน้อม