วันรุ่งขึ้น ณ กระโจมแม่ทัพใหญ่แห่งเมืองเจียว
บัดนี้ นับแต่วันที่ไพร่พลสองหน่วยของเมืองเจียวออกเดินทาง ล่วงเลยมาสี่วันเต็มแล้ว
ม่อเชียนไต้นั่งอยู่ในกระโจม สีหน้าหมองคล้ำราวกับมรสุมใกล้มา ฉางฟู่เจี้ยงยืนระมัดระวังอยู่ข้าง ๆ แม้แต่ลมหายใจก็มิกล้าหายใจแรง
“สี่วันแล้ว ทางหย่งหลินกลับไร้ข่าวคราวแม้แต่น้อย......”
ม่อเชียนไต้เอ่ยเสียงต่ำ ต่อให้เป็นผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากเช่นเขา ยามนี้สองมือก็ประสานแน่นอยู่ใต้โต๊ะ กำเสียจนซีดขาว
ฉางฟู่เจี้ยงใคร่ครวญเล็กน้อยก่อนเอ่ยปลอบด้วยรอยยิ้ม “ท่านแม่ทัพ การเดินทางไปยังราชวงศ์หยงเพื่อชิงตัวคนครานี้ อย่างน้อยก็ห้าหกวัน อย่างมากก็เจ็ดแปดวัน ท่านแม่ทัพน้อยเฉลียวฉลาดแกร่งกล้า คาดว่ามิช้ามินานคงกลับมาสร้างผลงานได้แล้ว!”
ม่อเชียนไต้ฟังแล้วก็ผ่อนลมหายใจออกมา พลางปลอบใจตนเองว่าไม่ควรใจร้อนจนเกินไป
หย่งหลินมิใช่เด็กที่เก่งแต่กำลังไร้ปัญญา ตนก็กำชับอยู่หลายหนว่าอย่าเสี่ยงเอากายเข้าแลก ต่อให้ครานี้กลับมามือเปล่า ก็ยังมีท่านพ่อคอยหนุนหลังอยู่ ไม่น่าจะเกิดเรื่องผิดพลาดอันใด
คิดดังนี้ สีหน้าของม่อเชียนไต้ก็ผ่อนคลายลงบ้าง เขาเงยหน้าขึ้นมองฉางฟู่เจี้ยง กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า
“วันนี้ไปที่ค่ายใต้ แต่งตั้งให้หลูซิวเป็นว่านฟูจั่งเสีย”
ฉางฟู่เจี้ยงติดตามม่อเชียนไต้มานานปี ย่อมรู้ซึ้งถึงกลเม็ดของม่อเชียนไต้ เหตุนี้เมื่อวานตอนกลับมารายงาน เขาจึงมิกล้าเอ่ยถึงทหารห้าร้อยนายที่หนีไป เอาแต่กล่าวว่าสะสางจนหมดสิ้นแล้ว
ในความคิดเขา คนพวกนั้นหนีไปข่งไห่โหย่ว ก็มีแต่ตายเท่ากันอยู่ดี
ม่อเชียนไต้ย่อมไม่ระแวงคนใกล้ชิด ฉะนั้นจึงไม่รู้เลยว่าเซี่ยงเหวินชิวบัดนี้ยังมีชีวิตดี