"เฒ่าอัน อย่าร่ำไห้เลย ดูจดหมาย!"
หวังโฮ่วม่ายยื่นจดหมายส่งไปตรงหน้าหลิวเซิงอัน เอ่ยเร่งรุดเขา
หลิวเซิงอันเห็นหวังโฮ่วม่ายมีสีหน้าหนักหน่วงถึงเพียงนี้ ก็รีบยกชายเสื้อขึ้นเช็ดหน้าอย่างแรง ก่อนจะก้มหน้าก้มตาอ่านจดหมาย
"อะไรกัน!"
หลิวเซิงอันเป็นคนใจร้อนอดรนทนไม่ค่อยได้ อ่านไปก็ร้องออกมา โชคดีที่หวังโฮ่วม่ายเตรียมการไว้แต่แรก รีบปิดปากหลิวเซิงอันไว้ทันท่วงที
อ่านจดหมายจบ หลิวเซิงอันก็เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและโกรธแค้น อดทนไม่ไหวทุบโต๊ะลุกพรวด!
"ช่างเถอะ! นี่มันย่ำยีพวกเราประหนึ่งวานร แล้วสุดท้ายก็ถอดสะพานข้ามน้ำ!"
"เฒ่าอัน เบาเสียงหน่อย"
หวังโฮ่วม่ายยกมือห้ามหลิวเซิงอัน สีหน้าหนักหน่วงแต่เยือกเย็นอย่างยิ่ง เอ่ยถาม
"เฒ่าอัน เจ้าเชื่อเฒ่าชิวหรือไม่?"
หลิวเซิงอันฟังดังนั้นก็เบิกตากว้าง ตอบโดยไม่ลังเล "แน่นอน! เฒ่าไม่ เฒ่าชิวกับเจ้าน่ะเป็นพี่น้องร่วมสาบานของข้าเฒ่าอัน พวกเจ้าสองคนแม้ให้ข้ากระโดดลงหลุมไฟ ข้าก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย!"
หวังโฮ่วม่ายฟังคำนี้ก็อดหัวเราะไม่ได้ "พวกเราสองคนจะให้เจ้ากระโดดหลุมไฟไปไย?"
พูดเล่นกันแล้ว หวังโฮ่วม่ายก็ทำสีหน้าจริงจัง เอ่ยเสียงเบา "เฒ่าอัน จดหมายนี้เป็นลายมือของเฒ่าชิว ข้างในยังมี 'รหัสลับ' ของพวกเรา ยืนยันได้แน่ว่าเฒ่าชิวเป็นคนเขียน ไม่ผิดแน่"
"ข้าก็เชื่อใจเฒ่าชิว เขาย่อมไม่ทำร้ายพวกเราแน่ บัดนี้หลูซิวได้เป็นนายกองหมื่นแล้ว หากเจ้ากับข้าอยู่ต่อไปก็คงไม่มีทางรอด เช่นนั้นก็ทำตามที่เฒ่าชิวว่า หันไปเข้าร่วมกบฏเสียเถิด!"
"พี่น้องภายใต้บังคับบัญชาติดตามพวกเรามาหลายปีเช่นนี้ ควรต้องหาทางรอดให้พวกเขาสักทาง"