วันนั้น แพลตฟอร์มเพลงกระแสหลักสามแห่งอย่างอวิ๋นฉี่ เพนกวิน และคูลเล่อ ต่างเปิดตัวเพลงใหม่พร้อมกัน
ชื่อเพลง——《เพลงผีผา》
ขับร้อง: เสิ่นหราน
เนื้อร้อง: เจียงเฟิง
ทำนอง/เรียบเรียง: ฮาจิมิ
แทบจะทันทีที่กดปุ่มเผยแพร่ แฟน ๆ ของฮาจิมิที่มารออยู่หน้าเพลงตั้งแต่เนิ่น ๆ ก็แห่เข้าไปฟังกันในพริบตา
คอมเมนต์นับร้อยเด้งขึ้นมาในเวลาเพียงวินาทีเดียว เร็วจนอ่านแทบไม่ทัน
“มาแล้ว ๆ! มาปักหมุดแถวหน้าผลงานใหม่ของฮาจิมิ!”
“รอมาทั้งอาทิตย์! แค่เห็นชื่อเพลงก็ให้ห้าดาวก่อนเลย”
“คนรักบทกวีผ่านมาเตือนล่วงหน้า ถ้าดัดแปลงจนพังก็เตรียมโดนถล่มได้เลย”
“คนทั่วไปที่แค่สงสัยว่า บทกวีโบราณยาวตั้งหกร้อยกว่าตัวอักษรจะเอามาทำเป็นเพลงได้ยังไง”
กระแสถกเถียงไม่เคยหยุดลง นับตั้งแต่วันที่ประกาศข่าวอย่างเป็นทางการ
ฝ่ายหนึ่งคือแฟนเพลงตัวยงของฮาจิมิที่เชื่อมั่นว่า ผลงานของเขาต้องเป็นของดี ต่อให้ข้ามแนวมาดัดแปลงก็ยังเหนือกว่าคู่แข่งได้สบาย
อีกฝ่ายคือกลุ่มคนรักบทกวีดั้งเดิมที่มองว่านักแต่งเพลงสายป๊อปกำลังเกาะกระแสผลงานคลาสสิก แถมยังทำลายงานวรรณกรรมโบราณอย่างแท้จริง
และตอนนี้ คำถกเถียงทั้งหมดต้องให้ผลงานเป็นผู้ตอบ
โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายแห่งที่สองเมืองซู
เวลาเจ็ดโมงสิบห้านาทีในตอนเช้า คาบอ่านหนังสือก่อนเรียนของห้องมัธยมปลายปีสอง ห้องสาม ยังไม่เริ่มอย่างเป็นทางการ
เสียงอ่านหนังสือดังประปราย นักเรียนกว่าครึ่งก้มหน้าก้มตา มือแอบเล่นอะไรอยู่ใต้โต๊ะ
เฉินโม่ใส่หูฟังบลูทูธข้างเดียว โยกหัวตามจังหวะเบา ๆ ปากก็พึมพำตามไปด้วย
ซูเสี่ยวอวี่ เพื่อนร่วมโต๊ะ ใช้ศอกกระทุ้งเขาแรง ๆ พร้อมกระซิบเสียงต่ำ “นายอยากตายหรือไง? ครูประจำชั้นเดินตรวจอยู่ตรงทางเดินนะ!”
เฉินโม่ถอดหูฟังออก แล้วส่งหูฟังอีกข้างให้เธออย่างมีลับลมคมใน สีหน้าภูมิใจสุด ๆ “ลองฟังดู ของดีเลยนะ”