จอขนาดยักษ์ด้านหลังไป๋เทาเปลี่ยนภาพ
หัวข้อทั้งสามเรียงจากบนลงล่าง ตัวอักษรชัดเจนทุกคำ
【หัวข้อที่หนึ่ง: มุมมอง】
คำอธิบายหัวข้อ: โลกใบเดียวกัน แต่ยืนอยู่คนละจุดย่อมเห็นต่างกัน ประสบการณ์เดียวกัน แต่มีสภาพใจต่างกันย่อมรู้สึกไม่เหมือนกัน สิ่งธรรมดาในสายตาคุณ อาจเป็นภาพตระการตาในสายตาคนอื่น
ข้อกำหนด: ไม่จำกัดประเภทงานเขียน ไม่จำกัดจำนวนคำ ตั้งชื่อเรื่องเอง
【หัวข้อที่สอง: แสงริบหรี่】
คำอธิบายหัวข้อ: ชีวิตเต็มไปด้วยพายุฝน ไม่ใช่ทุกแห่งจะมีเปลวไฟนำทาง บางครั้งอาจเป็นเพียงแสงริบหรี่ดวงหนึ่ง ซ่อนอยู่ในหมอก ซ่อนอยู่ในสายฝน ขอเพียงใจมุ่งไปทางใด ก็จะฝ่าค่ำคืนอันยาวนานไปได้
ข้อกำหนด: ไม่จำกัดประเภทงานเขียน ไม่จำกัดความยาว ตั้งชื่อเรื่องเอง
【หัวข้อที่สาม: ฝูเหยา】
คำอธิบายหัวข้อ: หนุ่มสาวย่อมมีปณิธานทะยานเมฆ กล้ายืมแรงลมพัดพาขึ้นสู่ฟ้าเก้าชั้น เมื่อลมมา ก็ทะยานขึ้นไปตามลม ไม่ถามว่าขุนเขาสูงหรือหนทางไกลเพียงใด
ข้อกำหนด: ไม่จำกัดประเภทงานเขียน ไม่จำกัดความยาว ตั้งชื่อเรื่องเอง
ทันทีที่หัวข้อทั้งสามปรากฏ เสียงพูดคุยเบา ๆ ก็ดังขึ้นทั่วสนามแข่งขัน
บรรดาผู้เข้าแข่งขันขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตากวาดไปมาระหว่างหัวข้อทั้งสาม พร้อมคำนวณอย่างรวดเร็วว่าตัวเองถนัดแนวไหน
“หัวข้อมุมมองนี่ต้องใช้ไอเดียพอสมควร เขียนออกมาให้เป็นรูปธรรมยาก”
“ฉันว่าหัวข้อแสงริบหรี่เขียนง่าย แต่ไม่ค่อยโดดเด่น ถ้าอยากให้คนอ่านรู้สึกร่วมด้วย ต้องลงแรงกันหน่อย”
“ฝูเหยาถูกจริตฉันที่สุด จิตวิญญาณของวัยหนุ่มสาวเขียนให้ฮึกเหิมได้ง่าย คะแนนน่าจะชัวร์”
คนส่วนใหญ่เริ่มมีแนวทางในใจแล้วว่าจะเลือกหัวข้อที่ตัวเองถนัดที่สุด แล้วค่อย ๆ ทำไปอย่างมั่นคง
ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นการแข่งขันรอบรองชนะเลิศระดับประเทศ คนที่มายืนอยู่ตรงนี้ย่อมไม่ใช่พวกมือสมัครเล่น แต่ก็ไม่มีใครกล้าประมาท
ในจังหวะนั้นเอง ไป๋เทาบนเวทีก็ยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงความลึกลับอยู่หลายส่วน