“เชี่ย?! มีคนเลือกทั้งสามข้อจริง ๆ เหรอเนี่ย?!”
“เจียงเฟิงเหรอ? คนที่แต่ง ‘วสันต์บุปผาหน้าคฤหาสน์ใต้’ ตอนรอบคัดเลือกน่ะเหรอ? ฉันก็ว่าแล้วว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา!”
“บ้าไปแล้ว! บ้าจริง ๆ! เสี่ยงเกินไปแล้ว! โจทย์เสริมสองข้อ ถ้าทำพลาดไปแค่ข้อเดียว คะแนนพื้นฐานก็โดนหักหนึ่งในสามทันทีนะ!”
“เหลิงไปแล้วชัวร์! รอบคัดเลือกแต่งกลอนดังแค่บทเดียว ก็คิดว่าตัวเองเก่งขนาดไหนแล้วเหรอ? นี่มันรอบรองชนะเลิศระดับประเทศนะ ยอดฝีมือเพียบ คิดว่าตัวเองไร้เทียมทานหรือไง?”
“ฉันว่าไม่แน่หรอก ในเมื่อเขากล้าเลือก ก็ต้องมั่นใจอยู่แล้ว รอดูแล้วกันว่าเขาจะสร้างปาฏิหาริย์ได้ไหม”
“ปาฏิหาริย์บ้าบออะไร! คะแนนมาตรฐานของเอไออยู่ระดับกวีชั้นสอง คิดเป็นอันดับแล้ว อย่างน้อยก็ติด 50 อันดับแรกของประเทศได้ เขาเรียนสายวิทย์ แค่แต่งได้สักบทก็ถือว่าเกินความสามารถแล้ว ยังจะเขียนสามบทอีกเหรอ? ฉันพนันเลยว่าเขาต้องพังแน่!”
แชตบนหน้าจอเถียงกันไม่หยุด ฝ่ายที่เชียร์กับฝ่ายที่แช่งมีพอ ๆ กัน กระแสคึกคักสุดขีด
ผู้กำกับรายการก็รู้จังหวะ รีบตัดภาพไปจับใบหน้าเจียงเฟิงทันที
บนจอ เจียงเฟิงนั่งอยู่ที่ตำแหน่งของตัวเอง ใบหน้าด้านข้างดูคมสะอาด สายตาสงบนิ่งขณะมองหน้าจอ ไม่ต้องพูดถึงความประหม่าเลย แม้แต่สีหน้าเคร่งเครียดสักนิดก็ไม่มี
มุมปากยังมีรอยยิ้มจาง ๆ ด้วยซ้ำ
ราวกับเขาไม่ได้มาแข่งระดับประเทศ แต่กำลังเล่นเกมสนุก ๆ อะไรสักอย่าง
ขณะเดียวกัน ที่ชั้น 1 โรงอาหารมหาวิทยาลัยหลงเคอ
เดิมทีจอใหญ่ในโถงกำลังฉายข่าวอยู่ แต่วันนี้เพราะเจียงเฟิงเข้ารอบรองชนะเลิศ โรงอาหารจึงเปลี่ยนมาถ่ายทอดการแข่งขันสดเป็นพิเศษ
นักศึกษาหลายคนถือถาดอาหารมายืนดูใต้จอ แน่นขนัดล้อมกันเป็นวง
จางเหว่ย เฉินซู และหลิวหยางสั่งชุดแฮมเบอร์เกอร์กันคนละชุด แล้วนั่งอยู่แถวหน้าสุด