วันต่อมา ซึ่งเป็นวันแข่งขันรอบคัดเลือก เจียงเฟิงเดินเข้ามาในสนามแข่งตั้งแต่เช้าตรู่
การแข่งขันจัดขึ้นที่ศูนย์กิจกรรมนักศึกษาของมหาวิทยาลัยในเมืองจิง
หน้าทางเข้าศูนย์กิจกรรมมีผู้คนพลุกพล่าน ผู้เข้าแข่งขันจากทั่วประเทศต่างมารวมตัวกันที่นี่
ผู้เข้าแข่งขันที่ฝ่ามาถึงรอบคัดเลือกได้ ล้วนเป็นหัวกะทิของแต่ละมหาวิทยาลัย
ทุกคนจับกลุ่มกันสามถึงห้าคน พูดคุยกันเสียงเบา
บางกลุ่มเป็นศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยเดียวกันที่รวมตัวกัน บางกลุ่มเป็นเพื่อนจากต่างมหาวิทยาลัยที่รู้จักกันตั้งแต่การแข่งขันครั้งก่อน ต่างทักทายถามไถ่กัน
คนส่วนใหญ่ในกลุ่มผู้เข้าแข่งขันเป็นนักศึกษาคณะภาษาจีนและคณะอักษรศาสตร์ ต่างก็มีกลิ่นอายของนักวิชาการติดตัว
เจียงเฟิงยืนอยู่ริมกลุ่มคนเพียงลำพัง สวมเสื้อฮู้ดกับกางเกงยีนส์เรียบง่าย ท่ามกลางผู้เข้าแข่งขันที่ใส่สูทกับกระโปรงยาว จึงดูแปลกแยกอยู่บ้าง
“เพื่อน นายก็มาลงแข่งเหมือนกันเหรอ?”
นักศึกษาชายคนหนึ่งสวมแว่นกรอบดำกับเสื้อลายตารางเดินเข้ามาทักก่อน บนใบหน้ามีรอยยิ้มสุภาพ
เขาชื่อโจวเหวินปิน มาจากคณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยครูจิงเป่ย เคยได้รับรางวัลกวีนิพนธ์ระดับมณฑลมาไม่น้อย จึงเป็นหนึ่งในผู้เข้าแข่งขันตัวเต็งของรอบคัดเลือกครั้งนี้
เห็นเจียงเฟิงยืนอยู่ตรงนี้คนเดียวและดูไม่คุ้นหน้า เขาจึงเดินเข้ามาทักทาย
“อืม” เจียงเฟิงพยักหน้า
“เราโจวเหวินปิน จากมหาวิทยาลัยครูจิงเป่ย” นักศึกษาชายแนะนำตัวเสร็จก็ถามยิ้ม ๆ “นายชื่ออะไร เรียนอยู่มหาวิทยาลัยไหน?”
“มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีประเทศมังกร เจียงเฟิง” เจียงเฟิงตอบเสียงเรียบ
รอยยิ้มบนใบหน้าของโจวเหวินปินชะงักไปครู่หนึ่ง
มหาวิทยาลัยหลงเคองั้นเหรอ?
มหาวิทยาลัยหลงเคอที่มีชื่อด้านวิทยาศาสตร์สุด ๆ นั่นน่ะหรือ?
เขาชะงักไปสองวินาที ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาเบิกกว้างทันที
“เจียงเฟิง? นายคือเจียงเฟิงเหรอ?!”
เสียงของเขาค่อนข้างดัง พอคนรอบข้างได้ยินคำว่า “เจียงเฟิง” ก็หันมามองโดยไม่รู้ตัว