สองทุ่มกว่า เจียงเฟิงนั่งพิงโต๊ะหนังสือ เลื่อนดูเวยป๋อไปเรื่อย ๆ
เขาจงใจค้นหาหัวข้อ «คำลวงของเธอในเดือนเมษายน» โดยเฉพาะ
ถ้าไม่ค้นก็ไม่รู้ พอค้นแล้วถึงกับตกใจ
ยอดอ่านหัวข้อที่เกี่ยวข้องกับ «คำลวงของเธอในเดือนเมษายน» ทะลุร้อยล้านไปแล้ว
เจียงเฟิงกดเข้าไปดู แล้วพบว่าชาวเน็ตส่วนใหญ่กำลังคุยกันเรื่องตอนจบของนิยาย
มีคนพิมพ์จดหมายฉบับสุดท้ายของหลินซวินออกมา พร้อมข้อความว่า “น้ำตาวันนี้ขอหลั่งให้หลินซวินจนหมด” ส่วนช่องแสดงความคิดเห็นก็เต็มไปด้วยคนร้องไห้
“พออ่านจดหมายฉบับสุดท้ายจบ ฉันร้องไห้หนักมาก! ทำไมต้องทำกับหลินซวินแบบนี้ด้วย!”
“ประทีปประมง นายมันไร้หัวใจ! ใบมีดส่งไปแล้ว รอรับได้เลย!”
“ไหนบอกว่าเป็นเรื่องสร้างแรงบันดาลใจวัยรุ่นไง? ฉันนึกว่าทั้งคู่จะได้ขึ้นเวทีระดับนานาชาติแล้วคว้ารางวัลด้วยกันตอนจบซะอีก แล้วนี่ให้ฉันอ่านอะไรเนี่ย?”
“นิตยสารวัยเยาว์สดใสออกมาโดนซ้อมเดี๋ยวนี้เลย! ใครเอาเรื่องเศร้าขนาดนี้ไปใส่หมวดสร้างแรงบันดาลใจวัยรุ่นกัน? หลอกให้ฉันเข้ามาร้องไห้ใช่ไหม!”
ทั้งคนด่าคนเขียน คนด่านิตยสาร และคนร้องไห้ให้กับเนื้อเรื่อง ปนเปกันจนวุ่นวายไปหมด
ยังมีคนตั้งกระทู้โหวตโดยเฉพาะ พนันกันว่าคนเขียนจะออกตอนพิเศษชุบชีวิตหลินซวินหรือเปล่า จำนวนผู้เข้าร่วมพุ่งเกินแสนภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง
ระหว่างที่เลื่อนดูอยู่นั้น โพสต์เวยป๋อที่มีคนกดถูกใจสูงโพสต์หนึ่งก็โผล่ขึ้นมา
ชาวเน็ตคนหนึ่งถ่ายภาพโปสเตอร์สามมิติหน้าร้านหนังสือ พร้อมเขียนว่า “พวกคุณสังเกตไหมว่า ตอนจบของหลินซวินถูกบอกใบ้ไว้บนโปสเตอร์ตั้งแต่แรกแล้ว”
บนโปสเตอร์ หม่าโหงวกงเซิงกำลังนั่งบรรเลงเปียโน ส่วนหลินซวินยืนกอดเขาจากด้านหลัง แต่ร่างของเธอเลือนรางจนแทบมองไม่เห็นแล้ว ส่วนที่หายไปกลับกลายเป็นตัวโน้ตที่พลิ้วไหว
ช่องแสดงความคิดเห็นด้านล่างระเบิดขึ้นมาทันที
“เดี๋ยวนะ? ตอนฉันไปร้านหนังสือตอนเช้า ทั้งคู่บนโปสเตอร์ยังปกติดีอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? สีชัดมากด้วย!”
“ฉันก็เหมือนกัน! ตอนเช้าร่างของหลินซวินยังเห็นชัดอยู่เลย ทำไมพอตกค่ำถึงกลายเป็นสภาพวิญญาณไปได้?”