ตอนแปดโมงเช้า เจียงเฟิงถูกโทรศัพท์จากพี่สาวปลุกจนตื่น
เขาควานหาโทรศัพท์อย่างงัวเงียอยู่พักใหญ่ ในที่สุดปลายนิ้วก็เลื่อนปุ่มรับสายได้
ทันทีที่รับสาย เสียงของเจียงเสวี่ยก็ดังสนั่นอยู่ข้างหู «น้องชาย! ชนะแล้ว! ชนะแบบขาดลอย!»
เจียงเฟิงสะดุ้งจนหายง่วงไปกว่าครึ่ง
เขาขยับโทรศัพท์ออกห่างจากหูแล้วหาว «พี่สาว นี่มันเช้าตรู่เอง ตะโกนอะไรเนี่ย ชนะอะไร ค่อย ๆ พูดสิ»
«จะอะไรได้อีกล่ะ! อันดับเพลงใหม่ไง!»
ความตื่นเต้นในน้ำเสียงของเจียงเสวี่ยแทบจะทะลุออกมาจากหน้าจอ
«หลังจากกระแสโหมมาตลอดทั้งคืน เพลง “พบพาน” ก็พุ่งขึ้นอันดับหนึ่งของชาร์ตเพลงใหม่ ส่วน “ผู้ไล่ตามแสง” อยู่อันดับสอง!»
«ถึงเพลงของโปรดิวเซอร์ระดับเหรียญทองสามคนนั้นจะยังฝืนต้านอยู่ แต่เพลงที่เหลือของเราทั้งสามเพลงก็กำลังมาแรงสุด ๆ ดูจากแนวโน้มแล้ว อีกไม่เกินสองวันเรากวาดห้าอันดับแรกเรียบแน่!»
เจียงเฟิงเอนพิงหัวเตียง มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น «โอ้ เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ»
«งั้นนายลองบอกมาสิว่า ใครคือผู้มีพระคุณที่สุดที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้?»
«จะใครได้อีกล่ะ!»
เจียงเสวี่ยตอบทันที น้ำเสียงราวกับกำลังตะโกนคำขวัญ
«ฮาจิมิ! ฮาจิมิ! ฮาจิมิ~»
«ฟ้าไม่ให้กำเนิดฮาจิมิ วิถีแห่งดนตรีก็จะมืดมิดไปชั่วนิรันดร์!»
เจียงเฟิงหลุดหัวเราะออกมา น้ำเสียงเปี่ยมศรัทธาของพี่สาวเหมือนผู้ศรัทธาคนหนึ่งไม่มีผิด
«เออจริงสิ น้องชาย» จู่ ๆ เจียงเสวี่ยก็เปลี่ยนเรื่อง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น «ว่าแต่ชื่อฮาจิมินี่ฟังดูเหมือนชื่อฝรั่งเลยนะ เป็นดาราต่างชาติคนไหนที่นายชอบหรือเปล่า หรือว่านายตั้งขึ้นมามั่ว ๆ?»
«เรื่องนี้พี่ไม่ต้องสงสัยหรอก ไว้ถึงเวลาพี่ก็รู้เอง» เจียงเฟิงหัวเราะกลบเกลื่อน พูดอ้อมแอ้มไป
หลังวางสาย เจียงเฟิงก็หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง
เขานึกขึ้นได้ว่าวันนี้เป็นวันวางขายหนังสือฉบับเล่มของ «คำลวงของเธอในเดือนเมษายน» เป็นวันแรก
ช่วงเช้าไม่มีธุระพอดี แวะไปร้านหนังสือหน้ามหาวิทยาลัยสักหน่อยดีกว่า จะได้ดูว่าหนังสือฉบับเล่มเล่มแรกของตัวเองขายดีแค่ไหน
เขาพลิกผ้าห่มลงจากเตียง เสียงล้างหน้าแปรงฟันปลุกจางเหว่ยที่นอนอยู่เตียงชั้นบนให้ตื่นตามไปด้วย