รอยยิ้มบนใบหน้าของนายท่านเจียงแข็งค้าง
ย่านใต้เมืองเป็นที่ที่มารดาผู้ให้กำเนิดเจียงเฟิงเคยอาศัยอยู่ก่อนสิ้นใจ อีกทั้งยังเป็นสถานที่ที่เจียงเฟิงเติบโตมาในวัยเด็ก
สตรีผู้นั้นจากไปเกือบสิบปีแล้ว เขาไม่เคยกลับไปที่นั่นอีกเลย
ภายในโถงใหญ่เงียบงันไปชั่วขณะ
สีหน้าของนายท่านเจียงแปรเปลี่ยนไปมา ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเอ่ยขึ้นว่า “เฟิงเอ๋อร์ เรื่องของแม่เจ้า... พ่อทำผิดต่อนาง”
“แต่วันนี้เป็นวันมงคลของเจ้า ไปย่านใต้เมืองคงไม่เป็นมงคลเท่าไร ไว้วันหลัง...”
“ท่านพ่อ” เจียงเฟิงมองเขา น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่นจนไม่อาจคัดค้าน “จริง ๆ แล้ววันที่ลูกสอบได้จวี่เหรินก็คิดจะไปแล้ว ลูกอดทนมาจนถึงวันนี้ รอมาสิบปีแล้ว ไม่อยากรอต่อไปอีก”
นายท่านเจียงอ้าปากเหมือนจะพูด แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยอะไร เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนก้าวไปข้างหน้า “ถ้าอย่างนั้น... พ่อจะไปเป็นเพื่อนเจ้า”
เจียงเฟิงส่ายหน้า
“ท่านพ่อไม่ต้องไป ให้ผู้อาวุโสทั้งสามไปกับลูกก็พอ”
เขาหันไปทางผู้อาวุโสทั้งสามในโถง ประสานมือคารวะ “ผู้อาวุโสใหญ่ ผู้อาวุโสรอง ผู้อาวุโสสาม รบกวนทั้งสามท่านไปย่านใต้เมืองกับข้าสักเที่ยว”
ผู้อาวุโสทั้งสามมองหน้ากัน
ผู้อาวุโสใหญ่เท้าไม้เท้า นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนจะเดาอะไรได้ จึงถอนหายใจ “ได้ ข้าจะไปกับเจ้า”
ผู้อาวุโสรองกับผู้อาวุโสสามยังไม่เข้าใจนัก แต่เมื่อเห็นผู้อาวุโสใหญ่รับปากแล้ว ทั้งสองจึงพยักหน้าตกลงตาม
นายท่านเจียงยืนนิ่งอยู่กับที่ มองเจียงเฟิงพาผู้อาวุโสทั้งสามออกจากโถงใหญ่ ริมฝีปากขยับเหมือนจะพูด สุดท้ายก็เพียงทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง
สีหน้าของหลิวซื่อ มารดาเลี้ยงโดยชอบธรรม หม่นคล้ำลงอย่างสิ้นเชิง ทว่าเวลานี้นางไม่กล้าพูดอะไรแม้แต่คำเดียว
ทั้งสี่คนขี่ม้าออกจากจวนเจียง มุ่งหน้าไปทางใต้เมืองตามถนนสายหลัก
เมื่อผ่านร้านเครื่องประดับแห่งหนึ่ง เจียงเฟิงก็รั้งม้าหยุดกะทันหัน
เขาพลิกตัวลงจากม้าแล้วเดินเข้าไปในร้าน
เถ้าแก่เห็นผู้มาเยือนสวมชุดจอหงวน ก็รีบออกมาต้อนรับ “ท่านจอหงวน! มีอะไรให้ข้ารับใช้หรือขอรับ?”