มหาวิทยาลัยหลงเคอ หอประชุมใหญ่
วันนี้ทั้งมหาวิทยาลัยหยุดเรียนครึ่งวัน ในหอประชุมใหญ่มีคนเบียดเสียดกันนับพันคน แม้แต่ทางเดินก็เต็มไปด้วยนักศึกษา
จอยักษ์บนเวทีถ่ายทอดภาพการแข่งขันของเจียงเฟิงไปพร้อมกัน
ตั้งแต่เริ่มการแข่งขัน บรรยากาศในหอประชุมใหญ่ก็ผันผวนขึ้นลงตามภาพบนจอ
ตอนเจียงเฟิงต้องทนหนาวและหิวโหยในโลกเสมือน มีคนข้างล่างด่ามารดาเอกว่าไร้หัวใจ
ตอนเจียงเฟิงนั่งยอง ๆ ข้างปากเตา อาศัยไออุ่นที่ยังหลงเหลืออ่านหนังสือ สาว ๆ แถวหน้าหลายคนก็มีน้ำตาคลอ
ตอนเจียงเฟิงตั้งใจร่ำเรียนทั้งวันทั้งคืนในหอเก็บตำราของสำนักศึกษาในตระกูล ทั้งหอประชุมก็เงียบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจ
ทุกคนติดตามมุมมองของเจียงเฟิง และได้สัมผัสอย่างเต็มตาถึงสิบปีที่บุตรอนุคนนั้นแห่งเจียงหนานดิ้นรนฝ่าความยากลำบากขึ้นมา
จนกระทั่งประกาศรายชื่อผู้สอบผ่าน
“อันดับหนึ่งของชั้นหนึ่ง เจียงเฟิง”
หอประชุมใหญ่พลันเดือดพล่าน
จางเหว่ยกระโดดพรวดขึ้นจากที่นั่ง โบกมือทั้งสองข้างจนเกิดเสียงหวือหวา “สอบได้ที่หนึ่งสามสนามติด! พี่เฟิงสอบได้ที่หนึ่งสามสนามติด! มัวอึ้งอะไรกันอยู่? ปรบมือสิ!”
เฉินซูก็ลุกขึ้นตาม ตะโกนสุดเสียง “เพื่อนฉันนี่มันเจ๋งจริง! เจี่ยหยวน ฮุ่ยหยวน จ้วงหยวน! แข่งสามสนาม ได้ที่หนึ่งหมดเลย!”
หลิวหยางดันแว่น รอยยิ้มตรงมุมปากเก็บไม่อยู่ เขาลุกขึ้นปรบมือตามไปด้วย
ทั้งหอประชุมพลันระเบิดเสียงเฮ
“ได้ยินมาว่าในโลกเสมือน ศักยภาพการเติบโตของตัวละครขึ้นอยู่กับระดับการพัฒนาสมองของมนุษย์ พูดอีกอย่างก็คือ ด้วยความสามารถของเจียงเฟิง ต่อให้อยู่ในยุคโบราณก็มีโอกาสสอบได้จ้วงหยวนสูงมาก!”
“สอบได้ที่หนึ่งสามสนามติด แถมยังเป็นจ้วงหยวนทั่วประเทศ! รู้ไหมว่ามันกระทบใจคนที่ไม่เคยได้ที่หนึ่งของห้องอย่างฉันขนาดไหน?”
“ก่อนหน้านี้ตอนเห็นเขาคัดหนังสือช่วงหน้าหนาวจนมือแข็งม่วง ฉันยังสงสารเขาอยู่เลย ตอนนี้ก็ดีแล้ว ในที่สุดความลำบากก็ผ่านพ้นไป!”
“ชีวิตเสมือนนี่มันสุดยอดไปเลย! ความทุกข์ที่เจอมาทั้งหมดได้คืนกลับมาในพริบตานี้เอง!”