เจี่ยหยวน
อันดับหนึ่งในการสอบระดับมณฑล
ข่าวแพร่กลับไปถึงจวนเจียง ทำให้ทั้งตระกูลเจียงสั่นสะเทือน
มารดาเลี้ยงนั่งอยู่ในโถงรับรอง ถ้วยชาในมือหล่นกระทบพื้นดังเพล้ง
นายท่านเจียงลูบเคราพลางพูดคำว่า «ดี» ซ้ำถึงสามครั้ง ก่อนหันไปสั่งพ่อบ้านว่า «จัดเรือนปีกตะวันตกให้เรียบร้อย ให้เจียงเฟิงเข้าไปอยู่»
เรือนปีกตะวันตกเป็นหนึ่งในเรือนที่ดีที่สุดของตระกูลเจียง แต่เดิมว่างอยู่ตลอด
วันที่เจียงเฟิงย้ายเข้าไป เจียงเซวียนยืนมองเขาอยู่ใต้ระเบียง สีหน้าเหมือนกินมะระขมเข้าไปหลายจิน
เจียงเฟิงเดินผ่านเขาไปโดยไม่หยุดฝีเท้า เอ่ยทิ้งไว้เรียบ ๆ ว่า «พี่ใหญ่ ปีนี้พี่ไปสอบระดับมณฑลหรือเปล่า? อ้อ จริงสิ ฉันลืมไป พี่ยังสอบระดับถงเซิงไม่ผ่านเลยนี่»
เจียงเซวียนได้ยินแล้วแทบกัดฟันจนแตก
ข้อความในห้องถ่ายทอดสดคึกคักขึ้นมาทันที
【เจี่ยหยวน! อันดับหนึ่งในการสอบระดับมณฑล! ตบหน้ากันเร็วเกินไปแล้ว】
【«พี่ยังสอบไม่ผ่านเลยนี่» ฮ่า ๆ ๆ เจ็บจี๊ดถึงทรวงจริง ๆ】
【เรือนปีกตะวันตกนี่นะ ก่อนหน้านี้ถึงกับไม่ยอมให้ถ่านใช้ ตอนนี้กลับยกเรือนที่ดีที่สุดให้เลย ช่างเปรียบเทียบได้เห็นภาพ】
【ปากของเจียงเฟิงนี่ ต่อให้ไปอยู่ยุคโบราณก็เถียงคนตายได้เหมือนกัน】
【เจี่ยหยวนเป็นแค่จุดเริ่มต้น ต่อไปยังมีสอบฮุ่ยซื่อกับสอบหน้าพระที่นั่ง รอดูเจียงเฟิงคว้าสามอันดับหนึ่งรวด】
หลังเจียงเฟิงสอบได้ตำแหน่งจวี่เหริน ฤดูหนาวผ่านพ้น ฤดูใบไม้ผลิมาเยือน พริบตาเดียวก็ถึงปีที่มีการสอบฮุ่ยซื่อ
เขาออกเดินทางมุ่งหน้าเข้ากรุงเพื่อเข้าสอบ
จากเจียงหนานถึงกรุงจิงเฉิง ต้องเดินทางทั้งทางน้ำและทางบก ใช้เวลาเกือบหนึ่งเดือน
คนที่ร่วมทางกับเขาคือลูกพี่ลูกน้องร่วมตระกูลคนหนึ่ง ซึ่งอายุมากกว่าเขาถึง 20 ปี ระหว่างทางอีกฝ่ายเอาแต่บ่นเรื่องกินอยู่ลำบากและเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง ส่วนเจียงเฟิงกลับรู้สึกสบายใจไม่น้อย
เขาอ่านหนังสือในห้องโดยสาร อ่านในสถานีพักม้า แม้แต่บนหลังม้าก็ยังอ่าน
พออ่านจนเหนื่อยก็เงยหน้ามองทิวทัศน์ระหว่างทาง ทั้งสายฝนพรำของเจียงหนาน คลื่นขุ่นในแม่น้ำหวย ที่ราบกว้างใหญ่แห่งชีหลู่ และผืนแผ่นดินเวิ้งว้างของแคว้นเยี่ยนจ้าว