ฤดูใบไม้ร่วงปีที่สามในสำนักราชบัณฑิต เจียงเฟิงได้รับจดหมายฉบับหนึ่งจากเจียงหนาน
เจียงเฟิงเปิดจดหมายออก พบว่าข้างในมีเพียงกระดาษแผ่นบาง ๆ เขียนไว้ไม่กี่บรรทัด เป็นลายมือของท่านผู้เฒ่าลู่เอง
“เสี่ยวเฟิง ช่วงนี้สุขภาพของข้าอ่อนแอลง เกรงว่าคงอยู่ได้อีกไม่นาน หากเจ้าพอมีเวลา ก็กลับมาเยี่ยมข้าสักครั้ง หากงานราชการยุ่งมาก ก็ไม่ต้องมาก็ได้”
หัวใจเจียงเฟิงหนักอึ้ง เขารีบไปหาผู้ดูแลสำนักราชบัณฑิตเพื่อขอลา เมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของเขา ผู้ดูแลก็ไม่ได้ถามอะไรมากและอนุมัติให้ทันที
จากกรุงจิงเฉิงไปเจียงหนาน ต้องเดินทางทั้งทางน้ำและทางบก เร่งเดินทางทั้งกลางวันกลางคืน ใช้เวลาเพียงห้าวันก็มาถึง
เมื่อไปถึงบ้านตระกูลลู่ ก็เห็นว่าจัดตั้งศาลบำเพ็ญกุศลแล้ว
ผ้าขาวหน้าประตูใหญ่ปลิวสะบัดตามลม ดูเงียบเหงาวังเวง
เจียงเฟิงยืนนิ่งอยู่หน้าประตูชั่วครู่ สูดหายใจลึก ก่อนก้าวเข้าไป
กลางศาลมีโลงไม้สีดำตั้งอยู่ ด้านหน้าวางโต๊ะเครื่องหอมกับป้ายวิญญาณ
คนในตระกูลลู่หลายคนยืนอยู่สองข้าง สีหน้าดูไม่ค่อยเศร้าโศกเท่าไรนัก
มีเพียงคนเดียวที่คุกเข่าอยู่หน้าศาล
นางเป็นหญิงสาววัยราวยี่สิบปี สวมชุดกระโปรงสีขาวเรียบง่าย ใช้ปิ่นไม้รวบผมไว้อย่างหลวม ๆ กำลังหยิบกระดาษเงินกระดาษทองใส่ลงในกระถางไฟทีละแผ่น
นางเคลื่อนไหวช้ามาก แสงไฟส่องใบหน้าด้านข้างให้เห็นคิ้วตาอ่อนโยน ทว่าริมฝีปากกลับเม้มแน่น เผยให้เห็นความเด็ดเดี่ยว
เจียงเฟิงเดินเข้าไปคุกเข่าบนเบาะข้างนาง แล้วก้มกราบอย่างนอบน้อมสามครั้ง
หญิงสาวเหลือบมองเขาเล็กน้อย ไม่พูดอะไร ก่อนก้มหน้าหยิบกระดาษเงินกระดาษทองใส่ไฟต่อ
เจียงเฟิงลุกขึ้น เดินไปหาคนในตระกูลลู่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วประสานมือคารวะ “ข้าน้อยเจียงเฟิง เป็นศิษย์ของท่านผู้เฒ่าลู่ ตั้งใจเดินทางกลับมาจากกรุงจิงเฉิงเพื่อไว้อาลัย”
ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่หน้าสุดกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ท่าทียังนับว่าสุภาพ “อ้อ มาจากกรุงจิงเฉิงหรือ? มีน้ำใจจริง ๆ”
พูดคุยทักทายกันสองสามคำ เจียงเฟิงก็ถอยไปยืนด้านข้าง