หลังจากนั้น เมื่ออยู่ต่อหน้าลู่ชิงหว่าน เจียงเฟิงก็เริ่มจงใจเดินให้ช้าลง
ยามกลับจากทำงาน เขาจะแวะยืนในลานบ้านนานขึ้นอีกสักหน่อย คอยดูนางจัดแต่งดอกเบญจมาศสองสามกระถาง
วันหยุด เขาจะถามนางว่าอยากออกไปเดินเล่นบนถนนหรือไม่
ลู่ชิงหว่านพูดไม่มาก แต่ก็ไม่ปฏิเสธ
ทั้งสองเดินทอดน่องไปตามตรอกซอกซอยในกรุงจิงเฉิง จากตลาดตะวันออกไปตลาดตะวันตก มองดูต้นแปะก๊วย แล้วต่อด้วยดอกเหมยที่ผลิบาน
เมื่อฤดูใบไม้ผลิมาถึง เจียงเฟิงก็พานางออกไปชมดอกท้อชานเมือง
ทั่วทั้งภูเขาเต็มไปด้วยสีชมพูและขาว เมื่อลมพัด กลีบดอกไม้ก็ร่วงลงมาเต็มตัวนาง
นางยืนแหงนหน้ามองอยู่ใต้ต้นไม้ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มออกมาอย่างหาได้ยาก
เจียงเฟิงยืนอยู่ข้างนาง ยื่นมือปัดกลีบดอกไม้บนไหล่ออกให้
ลู่ชิงหว่านหันมามองเขา ดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ ก่อนจะยิ้มให้เขา
ห้องถ่ายทอดสดเดือดพล่านขึ้นมาทันที
【เธอยิ้มแล้ว! เธอยิ้มแล้ว!】
【สังเกตกันไหม ตั้งแต่ลู่ชิงหว่านปรากฏตัว เธอไม่เคยยิ้มเลย ตอนนี้ในที่สุดก็ยิ้มแล้ว นี่หมายความว่ายังไง? หมายความว่าเธอก้าวผ่านเรื่องราวในอดีตมาได้แล้ว】
【นั่นสิ ก่อนหน้านี้เธอดูเข้มแข็งก็จริง แต่ที่มากกว่าคือความด้านชา ตอนนี้เธอยิ้มให้เจียงเฟิงได้ แสดงว่าเจียงเฟิงช่วยให้เธอก้าวผ่านมันมาได้】
คืนนั้น เจียงเฟิงนั่งอยู่ในห้องหนังสือเป็นเวลานาน
เทียนไหม้ไปครึ่งเล่มแล้ว แต่เขากลับไม่ได้เขียนอะไรสักตัว
ท้ายที่สุดเขาก็ลุกขึ้น เดินไปถึงหน้าประตูเรือนปีกตะวันตก แล้วยกมือเคาะประตูเบา ๆ
ประตูเปิดออก ลู่ชิงหว่านยืนอยู่ด้านใน สวมเสื้อผ้าสำหรับอยู่บ้าน ผมปล่อยสยาย ดูท่าคงกำลังจะเข้านอน
เจียงเฟิงมองนาง ลำคอรู้สึกตีบตันเล็กน้อย
“ฉันอยากแต่งงานกับเธอ”
ลู่ชิงหว่านหลุบตาลง เงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น
“เพราะท่านปู่หรือ?”
“ตอนแรกฉันก็เคยคิดเรื่องนี้ คิดอยู่นานมาก” เจียงเฟิงมองนางอย่างจริงจัง “แต่ตอนนี้ฉันมั่นใจแล้วว่าฉันอยากแต่งงานกับเธอ เหตุผลง่ายมาก—ฉันอยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับเธอ”
ลู่ชิงหว่านก้มหน้า นิ้วมือกำกรอบประตูแน่น
“แต่ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว” เสียงของนางแผ่วเบา
“เธอยังมีฉัน” เจียงเฟิงตอบ
ลู่ชิงหว่านเงยหน้าขึ้น ขอบตาแดงเรื่อเล็กน้อย