หลินเซียวเป็นคนประเภทมีแค้นต้องชำระ
แถมยังชำระต่อหน้าทันที!
เหอจินถูได้ยินว่าหลินเซียวจะยิงเขาอีกสิบสี่นัด ใบหน้าก็ซีดเผือด ตะโกนเสียงแหบพร่า “แกกล้าทำอะไรฉัน! ที่นี่คือสถานีตำรวจนะ!”
หลินเซียวทำราวกับไม่ได้ยิน “แล้วไง?”
ระหว่างพูด เขาสะบัดนิ้วมือขวาเบา ๆ กระสุนสองนัดพุ่งแหวกอากาศออกไป!
แม่นยำราวกับยิงออกมาจากปืนซุ่มยิง กระสุนระเบิดหัวเข่าทั้งสองข้างของเหอจินถูจนแหลก!
ขาทั้งสองข้างของเหอจินถูขาดสะบั้นในพริบตา เศษเนื้อกระเด็น เลือดเนื้อเละเทะ ดูสยดสยองจนทนมองไม่ได้ “อ๊าก!! ขาฉัน! ช่วยด้วย!”
“นี่... นี่...”
ทุกคนตกตะลึงกับภาพตรงหน้าจนพูดไม่ออก หัวใจเต้นกระหน่ำ เหงื่อเย็นผุดเต็มตัว
ยิงกระสุนด้วยมือเปล่า?
นี่คือพลังอันน่าสะพรึงของยอดฝีมือระดับปรมาจารย์งั้นหรือ?
เหอจินถูสัมผัสได้ว่าความตายกำลังคืบคลานเข้ามา จึงตะโกนเรียกอย่างบ้าคลั่ง “ท่านผู้กำกับ! รีบช่วยฉันด้วย!”
สวี่หมิงได้สติ รีบตะโกนห้ามเสียงดัง “หลินเซียว! ถ้าเขามีความผิด กฎหมายก็จะลงโทษเขาเอง! ขอให้คุณใจเย็น!”
เสียงของหลินเซียวเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “ฉันใจเย็นมากแล้ว ไม่อย่างนั้นพวกคุณคงไม่มีใครรอดชีวิต”
“ฟังให้ดี ใครกล้าเข้ามายุ่ง ฉันฆ่าคนนั้น”
สวี่หมิงถึงกับพูดไม่ออก
ฟังคำพูดนั่นสิ เหมือนคนพูดเสียที่ไหน?
ชัด ๆ ว่าเป็นยมบาลที่มีชีวิตจากนรก!
ขณะนั้นเอง หลินเซียวลงมืออีกครั้ง สะบัดนิ้วส่งกระสุนสองนัดออกไป
เปรี้ยง! เปรี้ยง!
แขนทั้งสองข้างของเหอจินถูขาดสะบั้นตามเสียงปืน ร่างทั้งร่างล้มลงกับพื้น แขนขาพิการยับเยิน เลือดกระเซ็นไปทั่ว
เสียงกรีดร้องเจ็บปวดดังยิ่งกว่าเดิม ชวนให้หนังศีรษะชาวาบ
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า หลี่ชิงชิงยืนนิ่งอยู่กับที่ สีหน้าเหม่อลอย
ไม่ได้พบกันสามปี หลินเซียวกลับกลายเป็นคนเย็นชาไร้ความปรานีถึงเพียงนี้
แต่หลินเซียวยังไม่หยุดมือ
บนโต๊ะยังเหลือกระสุนอีกเต็มสิบลูก
เหอจินถูรู้ดีว่า คืนนี้เมื่อมาเจอคนโหดเหี้ยมอย่างหลินเซียว เขาคงไม่มีทางเดินออกจากประตูบานนี้ไปได้