เมื่อทุกคนซักถามถึงหลินเซียว หลี่ชิงชิงก็มีสีหน้ากระอักกระอ่วน “พวกเราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันสมัยมัธยมปลาย ส่วนหลังจากเขาถูกตัดสินจำคุกแล้วเกิดอะไรขึ้นบ้าง ฉันก็ไม่รู้เลย”
ผู้ใหญ่สองคนที่อยู่ในเหตุการณ์เคยอ่านประวัติของหลินเซียวในคุกเฮยเทียนมาก่อน
ทั้งสองหันไปมองหัวหน้าสวี่หมิงทันที แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “พวกคุณอย่าได้สืบเรื่องของเขาเด็ดขาด จำไว้แค่ว่าเขาเป็นคนที่พวกเราไม่อาจล่วงเกินได้ก็พอ”
“อีกอย่าง เรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่และเกี่ยวข้องกับคุณหลินเซียว ต้องเก็บเป็นความลับอย่างเคร่งครัด”
สวี่หมิงกับเหล่าหน่วยรบพิเศษระดับหัวกะทิสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดของทั้งสอง จึงอดไม่ได้ที่จะพลอยเคร่งเครียดตามไปด้วย พวกเขารีบพยักหน้ารับคำสั่ง
“หลินเซียว… ตัวคุณยังมีความลับซ่อนอยู่อีกเท่าไรกันแน่…” หลี่ชิงชิงอดสงสัยไม่ได้
ความรู้สึกที่ถูกกดเอาไว้ตั้งแต่วัยเยาว์ พลันปะทุขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่
……
ด้านนอกอาคารสำนักงานตำรวจ
หลินเซียวก้าวออกมาอย่างผึ่งผาย ร่างสูงสง่าภายใต้แสงไฟสว่างจ้าจากเฮลิคอปเตอร์ ยิ่งดูเย็นชาและองอาจ
“คืนนี้จางตงเหลียงมาจับผม ต้องเป็นหลิวหงเหยียนที่ขอให้เขาออกหน้าแน่”
หลินเซียวมีแววตาคมกริบ รอยยิ้มเย็นเยียบ “ในเมื่อเป็นแบบนี้ ผมก็ต้องไปหาผู้หญิงคนนั้นเพื่อทวงดอกเบี้ยอีกสักรอบแล้ว!”
พูดจบ เขาก็ก้าวยาว ๆ จากไป
“หลินเซียว?”
หวังจิ่งเชิ่งกำลังรอให้หลี่ชิงชิงปรากฏตัว จะได้ถามเธอถึงเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในอาคารสำนักงานตำรวจคืนนี้
แต่คนที่เขารอไม่ใช่หลี่ชิงชิง กลับเป็นหลินเซียวที่เดินตรงเข้ามาอย่างไม่สะทกสะท้าน
เขามองอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนตวาดลั่น “นะ...นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?!”
หลินเซียวมองสีหน้าเหลือเชื่อของเขา แล้วนึกถึงการเดิมพันระหว่างพวกเขาก่อนหน้านี้
เกือบลืมเรื่องนี้ไปแล้ว
“หวังจิ่งเชิ่ง นายยังจำเดิมพันระหว่างเราได้ไหม”
“ถ้าผมสามารถล้างมลทินได้ภายในครึ่งชั่วโมง นายต้องคุกเข่าก้มหัวให้ผม ยอมรับว่าตัวเองเป็นหลาน แล้วก็ตบปากตัวเองด้วย”