“ฉันจะให้พวกแกชดใช้คืนเป็นสองเท่า!”
สิ้นเสียงหลินเซียว เท้าใหญ่ก็เหยียบลงบนเอวของจางเมี่ยนปิ้น ก่อนจะบิดขาทั้งสองข้างของเขาหักอย่างไร้ความปรานี
“อ๊าก!!” จางเมี่ยนปิ้นร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส
เดิมทีเขาคิดว่า ด้วยฝีมือของตัวเอง การจัดการหลินเซียวคงเป็นเรื่องง่ายดายอย่างยิ่ง
ใครจะคิดว่าหลินเซียวผ่านการฝึกฝนจนกลายเป็นปีศาจนักฆ่าผู้ไร้ความปรานีไปแล้ว
การมาหาเขาครั้งนี้ไม่ต่างอะไรกับเอาแกะเข้าปากเสือ!
“ไปตายซะ ลาก่อน”
เท้าใหญ่ของหลินเซียวราวกับเครื่องหมายปลิดชีพ กระทืบศีรษะของจางเมี่ยนปิ้นจนแหลกละเอียดในพริบตา
หยดเลือดร่วงลงพื้น
หลังจัดการจางเมี่ยนปิ้นแล้ว หลินเซียวก็จุดบุหรี่ขึ้นมวนหนึ่งอย่างไม่รีบร้อน
ประกายเย็นเยียบชวนขนลุกวาบขึ้นในดวงตา
หลิวหงเหยียน ฉันเพิ่งออกจากกรมตำรวจมาได้ไม่นานเท่าไรเอง
เธอก็ร้อนใจอยากทำลายฉันขนาดนี้เชียวหรือ
ได้ อีกไม่นานฉันจะทำให้เธอชดใช้ดอกเบี้ยให้ฉันอีกครั้ง!
เมื่อนึกถึงเรือนร่างเย้ายวนของหลิวหงเหยียน รวมถึงท่าทางที่ทั้งยั่วยวนและต่อต้าน หลินเซียวก็รู้สึกสะใจอย่างยิ่ง
เลือดมังกรในร่างของเขายิ่งปั่นป่วนขึ้นกว่าเดิม
มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยอย่างห้ามไม่อยู่
ทว่ารอยยิ้มของหลินเซียว เมื่อไปตกอยู่ในสายตาของหวังจิ่งเชิ่ง กลับแฝงความอันตรายไว้อย่างเต็มเปี่ยม
เขาแทบอยากให้ทุกสิ่งตรงหน้าเป็นเพียงฝันร้าย
ขอแค่ตื่นขึ้นมา ทุกอย่างก็จะจบลง
แต่ความจริงมักไม่เป็นดั่งใจหวัง
เรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้นจริง
หลินเซียวค่อย ๆ หันกลับมา ก่อนจะเตะหวังจิ่งเชิ่งที่ตัวสั่นเทาราวกับถูกจับเขย่าอย่างไม่ปรานี ดวงตาเผยความเย็นเยียบชวนขนลุก