ฟู่เยี่ยนเจ๋อเงยหน้าขึ้นฉับพลัน
เมื่อเห็นแฟนคลับสุดโต่งคนนั้นยกถังน้ำขึ้นสาดใส่ลี่จืออย่างแรง ฟู่เยี่ยนเจ๋อที่ยืนอยู่ข้างเธอก็แทบจะหลบไปด้านข้างโดยไม่รู้ตัว
แต่เขากลับขวางทางลี่จือไว้
ลี่จือหลบไม่ทัน พอได้สติอีกครั้ง น้ำเย็นจัดทั้งถังก็แทบจะสาดลงบนตัวเธอจนหมด
“ซ่า!”
ลี่จือยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น น้ำเย็นจัดราดลงมาจากศีรษะอย่างไม่ปรานี ทำให้เธอหนาวสะท้าน ความเย็นเสียดแทงถึงกระดูกแผ่ซ่านไปทั่วร่างในพริบตา
แฟนคลับสุดโต่งได้ใจเป็นอย่างมาก “ฮ่า ๆ! สมน้ำหน้า ที่แกเอาน้ำเย็นสาดจื่อโยวของพวกเรา! จนป่านนี้แล้วยังกล้ามาตามตื๊อคุณชายฟู่อีก! สมน้ำหน้าไหมล่ะ ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
เธอหัวเราะอย่างสะใจ
ราวกับเพิ่งทำเรื่องชอบธรรมอะไรสักอย่าง
ฟู่เยี่ยนเจ๋ออ้าปาก แต่พูดไม่ออก
เขามองลี่จือที่เปียกโชกไปทั้งตัว เส้นผมสองสามปอยแนบแก้มซีดขาวเพราะความหนาว กระโปรงที่ชุ่มน้ำแนบเน้นสัดส่วนของเธอ แม้จะยังสวยงามน่าหลงใหล แต่ก็เพิ่มความน่าเวทนาและยับเยินราวกับแตกสลาย
ส่วนเขายืนอยู่ข้าง ๆ ในชุดเรียบร้อยครบถ้วน
สง่างาม สูงศักดิ์ รูปงามสง่า ราวกับดอกไม้บนยอดเขาที่สูงเกินเอื้อมอย่างที่คุณหนูตระกูลใหญ่แห่งอี่เฉิงพรรณนาไว้
ภาพของเขาตัดกับลี่จือในตอนนี้อย่างชัดเจนเกินไป
ผ่านไปครู่ใหญ่ ฟู่เยี่ยนเจ๋อถึงนึกได้ว่าควรถอดเสื้อสูทคลุมให้เธอ แต่ลี่จือกลับได้สติจากความหนาวเหน็บเสียก่อน เธอสวมรองเท้าส้นสูงแล้วเซถอยหลัง
“จือจือ…” เสียงของฟู่เยี่ยนเจ๋อแหบพร่า
ลี่จือหลบเสื้อสูทของฟู่เยี่ยนเจ๋อ “ฉันพูดอีกครั้งนะ อย่ามาแตะต้องฉัน!”
แสงแดดแผดจ้าของฤดูร้อนในเมืองหลวงสาดลงบนตัวเธอ เสื้อผ้าที่แนบติดผิวถูกแดดเผาจนแห้งอย่างรวดเร็ว ไอร้อนอบผิวและรูขุมขนของเธอ แต่หัวใจกลับเย็นยิ่งกว่าร่างกาย