ลี่จือช้อนขนตาขึ้นมองโหลวเยี่ยนจิง
ซับในของเสื้อสูทเนื้อดีแนบชิดกับผิวกาย ความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านลึกเข้าไปถึงกระแสเลือด บัดนี้ถูกความอบอุ่นและกลิ่นอายของเขาค่อย ๆ ดึงกลับมา
ทั้งสองคนต่างมองเธอ
ฟู่เยี่ยนเจ๋อยื่นมือมาหาลี่จือ ส่วนโหลวเยี่ยนจิงแม้ไม่ได้ขยับตัว แต่เสื้อสูทที่คลุมอยู่บนไหล่เธอกลับทำให้กลิ่นอายของเขาซึมซาบไปทั่วทุกอณู
แต่ลี่จือยังคงถอยหลังไปหนึ่งก้าว
ชั่วขณะนั้น หัวใจของโหลวเยี่ยนจิงพลันถูกคว้านเป็นแผล หางตาของเขากดต่ำลงเล็กน้อย ในดวงตาดำสนิทมีความไม่ยินยอมที่เก็บซ่อนไว้นานหลายปีเอ่อล้นออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
เขามองลี่จือหันหลัง มองเธอยังคงเลือกเดินไปหาฟู่เยี่ยนเจ๋อ จนจำต้องยอมรับความจริงข้อหนึ่งว่า...
เขาอิจฉาฟู่เยี่ยนเจ๋อ อิจฉาจนแทบคลั่ง
ฟู่เยี่ยนเจ๋อถอนหายใจอย่างโล่งอก มุมปากยกขึ้นอย่างพอใจ “จือจือ ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าเธอจะต้อง...”
“ฟู่เยี่ยนเจ๋อ” ลี่จือตัดบทเขา
แต่ฟู่เยี่ยนเจ๋อกลับไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ เขาก้มหน้ามองลี่จืออย่างอ่อนโยน กำลังจะพาเธอไป ทว่าไม่คาดคิดว่าจะมีฝ่ามือฟาดฉาดลงบนใบหน้าของเขาอย่างฉับพลัน!
“เพียะ!”
แววตาที่โหลวเยี่ยนจิงกดข่มไว้พลันผ่อนคลายลงเล็กน้อย
ลี่จือยกมือขึ้นอย่างที่เห็น แล้วตวัดฝ่ามือสุดแรงลงบนแก้มอีกข้างที่โหลวเยี่ยนจิงยังไม่ได้ลงมือ
ฟู่เยี่ยนเจ๋อมองลี่จืออย่างตะลึงงัน ส่วนเธอเชิดหน้าขึ้นมองเขาอย่างภาคภูมิ ดวงตาเย็นชา “นี่คือสิ่งที่นายติดค้างฉัน”
“เอาแค่นี้แหละ” ลี่จือหันหลังกลับอย่างเด็ดขาด น้ำเสียงเบาหวิวลอยตามไปด้านหลัง “เราหายกันแล้ว”
“ลี่จือ!” ฟู่เยี่ยนเจ๋อไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
ใบหน้าทั้งสองข้างของเขามีรอยแผล ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด “จือจือ ฉันรู้ว่าเธอโกรธฉัน ตบฉันระบายอารมณ์ก็สมควรแล้ว... ตอนนี้กลับมาเถอะ ฉันไม่โทษเธอ”