ลานภายในร้านอาหารช่างโรแมนติกเหลือเกิน
เขตคาจานฉีที่ถูกโอบล้อมด้วยสีน้ำเงินอีลีอันเข้มข้น ราวกับโลกแห่งนิทานที่ทั้งลึกลับและโรแมนติก
อาหารขึ้นชื่อของชาวคาซัคถูกยกขึ้นโต๊ะ
บัวร์ซัคกรอบนอกนุ่มใน เนื้อแป้งเหนียวนุ่มหนึบหนับ กินคู่กับน้ำจิ้มหลากรสชาติ ทำให้ทุกคนอิ่มเอมกับมื้ออาหารได้อย่างรวดเร็ว
หลินหรงอารมณ์ดีเป็นที่สุด
เธอยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว เงยหน้ามองลี่จือ “จือจือคนสวย เดี๋ยวเราจะไปไหนกันต่อเหรอ?”
แขกทุกคนต่างหันมองเธอ
ลี่จือใช้ปลายนิ้วเช็ดแยมที่เปื้อนมุมปาก “ให้ทุกคนเดินเล่นตามใจชอบดีไหม? ร้านถ่ายรูปข้าง ๆ ก็มีชื่อเสียงไม่เลว สาว ๆ ลองไปสัมผัสประสบการณ์ดูก็ได้นะ”
หลินหรงไม่มีข้อโต้แย้ง
ถึงเธอจะเคยบอกซางซวี่ว่าอยากไปให้อาหารนกพิราบที่ประตูหน้า แต่สิทธิ์นำเที่ยวอยู่ในมือจือจือ แผนที่จือจือจัดย่อมมีความชอบและความคิดของเธอเอง
เธอเชื่อลี่จืออย่างไม่มีเงื่อนไข!
อีกอย่าง ต่อให้ไม่พอใจจริง ๆ ก็ไม่เกี่ยวกับจือจือ ต้องโทษตัวเองที่เอาชนะเกมไม่ได้ต่างหาก
แต่เจียงจื่อโยวกลับเห็นต่างอย่างชัดเจน
เธอทำท่าลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็เอ่ยขึ้นว่า “จือจือ เธอคงไม่ได้ทำการบ้านมาก่อนใช่ไหม?”
ลี่จือเลิกตามองเธอ
เจียงจื่อโยวยิ้มบาง ๆ “จริง ๆ แล้วเขตคาจานฉีมีร้านน่าเดินเยอะแยะ มีอาหารอร่อย ๆ ที่ควรลอง แล้วก็มีจุดถ่ายรูปสวย ๆ ที่กำลังดังในโซเชียลด้วย เธอไม่พาพวกเราไปสัมผัสบรรยากาศหน่อยเหรอ? ทำไมถึงปล่อยให้เดินเล่นกันเองเลยล่ะ?”
ห้องไลฟ์สดพากันถล่มทันที—
“ใช่เลย! ไม่ทำการบ้านก็อย่าแย่งเป็นไกด์สิ! รีบยกตำแหน่งให้โยวโยวได้แล้ว!”