ลี่จือกะพริบดวงตาคู่งามที่เปล่งประกายระยิบระยับ
เธอหันไปมองโหลวเยี่ยนจิงอย่างลังเล เห็นมุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อย สีหน้าสบาย ๆ ในดวงตาดำขลับมีรอยยิ้มเกียจคร้านเจืออยู่ ดูไม่เหมือนมีเจตนาร้ายอะไร
และลี่จือก็เอื้อมมือไปไม่ถึงแผ่นหลังจริง ๆ
เธอดึงแว่นกันแดดลงมาให้เลื่อนถึงไฝแดงเล็ก ๆ ที่ปลายจมูก ก่อนจะเงยหน้ามองแสงแดดด้านนอก
แสงแดดเจิดจ้าร้อนแรงแผดเผา
รู้สึกว่าอีกไม่นานคงถูกแดดเผาจนแห้งกรอบ
ตากแดดแม้แต่นิดเดียวก็ไม่ได้จริง ๆ
ความรักสวยรักงามในที่สุดก็ทำให้เธอใจอ่อน
“ก็ได้ค่ะ” ลี่จือยื่นครีมกันแดดให้โหลวเยี่ยนจิง “ดูท่าคงต้องรบกวนคุณแล้วล่ะค่ะ”
โหลวเยี่ยนจิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย หัวเราะเสียงต่ำแหบพร่า “ยินดีรับใช้คุณนายโหลวครับ”
ในห้องถ่ายทอดสดมีข้อความเด้งเต็มหน้าจอว่า——
「ทำสำเร็จแล้ว! เขาทำสำเร็จแล้ว!」
「ดูสภาพเขาสิ ถูกเล่นเอาตาห้อยจนเลียงจนดูไม่มีราคาเลย!」
「อ๊ากกก จือจือคนสวย เธอโดนหลอกแล้ว!」
ลี่จือยังไม่รู้ตัวเลยสักนิด
เพราะโหลวเยี่ยนจิงรู้จักวางตัวอย่างพอดี คอยช่วยเหลือเมื่อเธอต้องการเท่านั้น แทบไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลย
โหลวเยี่ยนจิงเงยเปลือกตาขึ้น
สบตากับดวงตาของลี่จือที่เผยออกมาเมื่อแว่นกันแดดเลื่อนลง เขาเลิกคิ้วอย่างเกียจคร้าน “หันหลังมา”
“อ๋อ” ลี่จือถอดแว่นกันแดดออก
เธอหมุนตัว เส้นผมที่พาดอยู่ด้านหลังพลิ้วไหวตาม กลิ่นแชมพูหอมหวานลอยเข้ามาในลมหายใจของเขา
โหลวเยี่ยนจิงเอ่ยเสียงแหบเล็กน้อย “ผม”
ลี่จือจึงยืดแขนเรียวยาวดุจหงส์ไปด้านหลัง รวบเส้นผมขึ้นมาแล้วปัดไปไว้ด้านหน้า เปิดมุมมองให้โล่ง
ภาพที่ปรากฏในกล้องคราวนี้——
คือแผ่นหลังขาวเนียนงดงาม มีกล้ามเนื้อบาง ๆ ปกคลุมกระดูกสะบักที่เหมือนปีกเล็ก ๆ พร้อมประกายระยิบระยับจากสร้อยเพชร!
ในห้องถ่ายทอดสด: !!!
「ว้าว! สวยมาก!」
「สมกับเป็นนักเต้นจากคณะบัลเลต์กลางจริง ๆ เส้นหลังที่ฝึกมาสวยสุด ๆ โหลวเยี่ยนจิง ไอ้หนุ่มนี่โชคดีจริง ๆ!」
โหลวเยี่ยนจิงเองก็รู้สึกคอแห้งผากจริง ๆ
หางตาเขาลดต่ำลง รอยพับชั้นตาสองชั้นกดลึกตามไปด้วย ดวงตาดำสนิทคู่นั้นค่อย ๆ ลึกล้ำขึ้น ในช่วงเวลาที่ลี่จือมองไม่เห็น เขาไม่จำเป็นต้องกดข่มซ่อนเร้นความปรารถนาใด ๆ อีกต่อไป