หลินหรงรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าการทาครีมกันแดดเป็นภารกิจ
ถึงซางซวี่จะเพี้ยนแค่ไหน ก็คงไม่เพี้ยนถึงขั้นนั้น การ์ดภารกิจใบนี้แค่ยืนยันข้อสันนิษฐานของเธอเท่านั้น
เธออ่านออกเสียงทันทีว่า “ใครเข้าใจบ้าง! ผู้หญิงที่ชอบออดอ้อนน่ะชีวิตดีที่สุด! แขกหญิงคนไหนกันที่น่าสงสาร เดินจนเหนื่อยแล้วยังไม่มีแฟนให้แบก? คงไม่ใช่พวกคุณสามคนหรอก ใช่ไหม?”
หลินหรงพูดไม่ออก “……”
เธอเม้มปากเงียบไปครู่หนึ่ง มุมปากตกลง “ใครเขาเขียนการ์ดภารกิจแบบนี้กัน? ยังถามอีกว่าแขกหญิงคนไหนไม่มีแฟนให้แบก งั้นอ่านเลขบัตรประชาชนฉันออกมาเลยไหมล่ะ?”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!!!”
“การ์ดภารกิจประชดประชันสุด ๆ!”
“สรุปภารกิจคือให้แขกชายแบกเดินสินะ? ไม่อยากพูดเกินไปเลยนะ ทีมงานเข้าใจจริง ๆ ว่าเราอยากดูอะไร! อยากเห็นความรู้สึกที่คนอยู่เหนือกว่ายอมก้มหัวให้ความรักสุด ๆ เลย!!!”
จี้ถังประกาศกติกาภารกิจด้วยภาษาที่เข้าใจง่ายว่า “ขอให้ทุกคนทำให้คู่ของตัวเองแบกเดินไปสักระยะ โดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ว่ากำลังทำภารกิจ และต้องใช้เวลานานกว่าห้านาที”
หลินหรงทำหน้าเหมือนสิ้นหวังกับชีวิตทันที
เธอโบกมือ “ฟังดูก็รู้แล้วว่าภารกิจนี้เป็นไปไม่ได้ บอกบทลงโทษมาเลยดีกว่า”
จี้ถังยิ้มเจ้าเล่ห์ “ถ้าพวกคุณสองคนทำภารกิจไม่สำเร็จ บทลงโทษก็คือ……การแสดงตามสถานการณ์! หัวข้อคือสารภาพรัก! พูดคำหวานให้กันฟังห้านาที!”
หลินหรง “…………”
เธอหันหลังทันที “เลิกถ่ายแล้ว เลิกถ่าย”
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดหัวเราะจนท้องแข็ง
ไม่รู้ทำไม พวกเขาถึงแอบหวังให้หลินหรงทำภารกิจไม่สำเร็จ เพราะบทลงโทษฟังดูน่าสนใจกว่าภารกิจเสียอีก
แต่แน่นอนว่าคำพูดเรื่องเลิกถ่ายของหลินหรงเป็นแค่มุกเท่านั้น