หลินเจี๋ยยืนอยู่ตรงปากตรอก สำรวจร้านขายของชำหน้าตาธรรมดาตรงหน้า
ป้ายร้านห้อยเอียงกระเท่เร่อยู่ด้านบน บานประตูสีดำสนิท ส่วนกระจกหน้าต่างเหมือนถูกป้ายด้วยฝุ่นหนา จนมองไม่เห็นข้างใน
ใครจะคิดว่าหนึ่งในทางเข้าตลาดมืดใต้ดินของวงแหวนตะวันออกที่ 9 จะซ่อนอยู่ในสถานที่ทรุดโทรมแบบนี้
เขาผลักประตู
เสียงเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้น ราวกับบานพับใกล้จะพังเต็มที
ของแบบนี้ถึงกับไม่มีเงินซ่อมเลยเหรอ? เกือบจะแน่นอนว่าจงใจทำ ใครเข้าประตูก็เป็นการส่งสัญญาณให้คนข้างในรู้ก่อน
เป็นอย่างที่คิด
พ่อค้าหนุ่มที่กำลังสัปหงกอยู่ตรงเคาน์เตอร์พลันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา เงยหน้าถามหลินเจี๋ย
“คุณลูกค้าต้องการซื้ออะไรครับ?”
หลินเจี๋ยเดาไว้แล้ว
“กำมะถันครึ่งกิโล ดินประสิวหนึ่งกิโล ถ่านสามกิโล”
สีหน้าพ่อค้าหนุ่มเปลี่ยนไป เขาขยับเข้ามาถามใกล้ ๆ
“คี่เปลี่ยนคู่ไม่เปลี่ยน”
หลินเจี๋ยเข้าใจความหมายทันที
“เครื่องหมายดูจตุภาค”
“อุ๊ย ลูกค้าคนสำคัญ เชิญทางนี้ครับ”
พ่อค้าหนุ่มอ้อมเคาน์เตอร์ พาหลินเจี๋ยเข้าไปในโกดังด้านหลัง ก่อนยกพรมตรงมุมห้องขึ้น เผยให้เห็นประตูไม้บานหนึ่ง
เขาหยิบกุญแจออกมาไขไปพลางพูดไปพลาง “เพิ่งมาครั้งแรกใช่ไหมครับ? ทางเข้าเรามีแต่เข้ากับไม่มีออก ถ้าจะออกจากตลาดมืดก็เดินไปทางฝั่งตะวันตก ส่วนทางนั้นมีแต่ทางออก ไม่มีทางเข้าครับ”
“ขอบใจ”
หลินเจี๋ยหยิบเหรียญทองแดง 30 เหรียญออกมาให้เป็นทิปแล้วโยนให้ ก่อนก้าวลงบันไดไป
......
ทางเดินช่วงแรกแคบมาก พอให้คนเดินผ่านได้เท่านั้น แต่เมื่อเดินต่อไปอีกหลายสิบก้าว จู่ ๆ ก็เปิดโล่งกว้างขวาง
หลอดไฟเรียงรายห้อยยาวจากปลายด้านหนึ่งไปอีกด้าน ส่องใต้ดินทั้งบริเวณสว่างไสวราวกับกลางวัน แผงขายของเบียดเสียดกัน เสียงพ่อค้าตะโกนเรียกลูกค้า เสียงต่อราคา และเสียงโลหะกระทบกันดังระงม บรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง
บนดิน พอฟ้ามืด วงแหวนที่ 9 ก็ปิดไฟทั้งวง มีแต่บ้านคนรวยเท่านั้นที่กล้าเปิดไฟสักดวง ส่วนบ้านคนจนแม้แต่จุดเทียนสักเล่มยังต้องคิดแล้วคิดอีก
แต่ที่นี่กลับต่างกัน หลอดไฟหลายร้อยดวงส่องสว่างพร้อมกัน จนใต้ดินสว่างไสวไปหมด
ระหว่างเดินอยู่บนถนน หลินเจี๋ยครุ่นคิดในใจ