“รู้ไหมว่าที่ไหนมียาวิเศษขาย?”
หลินเจี๋ยหันกลับไปมอง พบว่าคนที่เดินเข้ามาคือหนึ่งในผู้เล่นสามคนที่เพิ่งนั่งยอง ๆ อยู่ตรงมุมกำแพง
ในเวลาเดียวกัน หน้าต่างค่าสถานะของอีกฝ่ายก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
ตัวละคร: หลี่หราน
อาชีพ: คนเก็บกวาด
เลเวล: 1
พละกำลัง: 3
ความคล่องแคล่ว: 4
พลังจิต: 5
สติปัญญา: 7
เกราะ: 0
ต้านทานเวท: 0
พลังชีวิต: 15/30
“ค่าสถานะไม่เลวเลยนี่”
หลินเจี๋ยประเมินอยู่ในใจ พละกำลัง 3 แต้ม ความคล่องแคล่ว 4 แต้ม ถือเป็นค่าเริ่มต้นที่ดีมากในหมู่ผู้เล่น โดยเฉพาะความคล่องแคล่วที่สูงกว่าคนเก็บกวาดส่วนใหญ่
หลี่หรานถูกหลินเจี๋ยจ้องเขม็งจนรู้สึกขนลุก เขาไม่เข้าใจว่าทำไมคนเก็บกวาดเอ็นพีซีคนหนึ่งถึงกดดันเขาได้ขนาดนี้ ชั่วขณะนั้นจึงไม่รู้จะเริ่มพูดยังไง
“โครก—”
ท้องของหลี่หรานร้องขึ้นมาอย่างไม่ถูกเวลา ทำลายความเงียบอันกระอักกระอ่วนระหว่างทั้งคู่
เขาเกาหัว เอ่ยอย่างเขินอายว่า “ขอโทษครับ ไม่ได้กินอะไรมาหลายวันแล้ว ทำให้คุณเห็นเรื่องน่าอายเข้าแล้ว”
คราวนี้หลินเจี๋ยถึงได้สำรวจชายตรงหน้าอย่างจริงจัง
ผอมจนเหลือแต่กระดูก แก้มตอบ ใต้ตาคล้ำเขียว เสื้อผ้าบนตัวขาดรุ่งริ่ง เปื้อนโคลนและคราบสกปรกที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไร แต่ร่างกายที่ซูบผอมก็ไม่อาจกลบความมุ่งมั่นในดวงตาคู่นั้นได้
“ดูท่าจะไม่ใช่ผู้เล่นที่เอาแต่กินแล้วรอวันตายจนไม่รู้สถานการณ์สินะ”
หลินเจี๋ยคิดในใจ ก่อนหยิบแป้งอบธัญพืชสองชิ้นจากเสบียงแห้งที่เพิ่งแลกมา แล้วโยนให้อีกฝ่าย
“กินหน่อยเถอะ ถ้าไม่มีแรงก็เอาชีวิตรอดในวงแหวนที่ 9 ไม่ได้หรอก”