“น้ำในแม่น้ำเย็นจนแทบแข็งตาย!”
หลินเจี๋ยกระโดดลงไปในคูเมืองทางเหนือ น้ำยามรุ่งสางปะปนกับสายฝน เย็นเยียบจนเสียดกระดูก แต่เขาไม่มีเวลาสนใจอะไรทั้งนั้น รีบชะล้างคราบเลือดบนตัว
ภายในครึ่งชั่วยาม น้ำในแม่น้ำจะไหลออกนอกเมือง ถึงตอนนั้น ต่อให้ลุงของเฉินต้าตาวอยากสืบหาเบาะแส ก็ไม่มีทางเริ่มต้นได้แล้ว
เขาโยนเสื้อผ้าเปื้อนเลือดลงแม่น้ำ มองมันถูกกระแสน้ำพัดหายไปในความมืด
“ทีมทำความสะอาดไม่มีเวลากำหนดเริ่มงานตายตัวอยู่แล้ว” หลินเจี๋ยขึ้นจากแม่น้ำ พลางคิดคำนวณอย่างรวดเร็ว “แถมในสายตาคนอื่น ฉันก็เป็นแค่คนบ้าที่ไม่กลัวตาย”
เป็นคนบ้าก็ดีเหมือนกัน
คนบ้าไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครนึกถึง
และไม่มีใครรู้ด้วยว่าเขาออกจากท่อระบายน้ำตอนไหน
เขานึกถึงแววตาของพี่เตาตอนใกล้ตาย ทั้งความโกรธและความเย้ยหยันในนั้น
“ช่วงนี้ค่าสถานะเพิ่มเร็วไปหน่อย เลยได้ใจจนลืมตัว” เขาหัวเราะเยาะตัวเอง “ไม่คิดว่าจะมีคนจ้องเล่นงานเข้าให้ ต่อไปต้องพัฒนาตัวเองอย่างรอบคอบกว่านี้”
พละกำลัง 14 แต้ม ความว่องไว 9 แต้ม พลังจิต 10 แต้ม
ถ้าอยู่ในทีมทำความสะอาด เขาก็เดินวางท่าได้แล้ว แต่ถ้าเทียบกับดินแดนรกร้างทั้งผืน เขาก็ยังเป็นแค่มดปลวก
“อย่าเหลิง”
หลินเจี๋ยลุกขึ้น สะบัดหยดน้ำออกจากมือ
ขอบฟ้าเริ่มสว่างเป็นสีขาวนวล ใกล้รุ่งแล้ว
......
เช้าวันต่อมา หลินเจี๋ยเปลี่ยนเสื้อผ้าและแต่งตัวใหม่
เขาจงใจกลิ้งไปบนโคลนสองรอบ แล้วเอาฝุ่นมาป้ายหน้า ดูมอมแมมราวกับเพิ่งเลิกงานมา
จุดแลกของกองกำลังทำความสะอาดอยู่บริเวณชายขอบวงแหวนตะวันออกที่ 9 เป็นบ้านอิฐเก่าซอมซ่อหลังหนึ่ง
หน้าประตูมีคนต่อแถวยาว ทุกคนเพิ่งออกมาจากท่อระบายน้ำทั้งนั้น
หลินเจี๋ยปะปนอยู่ในแถวจนดูไม่แตกต่างจากคนอื่นเลย
“เมื่อคืนได้เงินก้อนโตมา บวกกับของที่เก็บสะสมช่วงนี้ น่าจะพอซื้อบัตรประจำตัวแล้ว......”
เขาลูบถุงเงินตุง ๆ ตรงเอว
เหรียญทองแดง 2,200 เหรียญของพี่เตา บวกกับเงินที่เก็บสะสมมาตลอดช่วงนี้ และเงินที่จะได้จากการขายหนังสัตว์วันนี้
น่าจะพอแล้ว
ประตูจุดแลกของเปิดค้างไว้ ภายในแออัดไปด้วยผู้คน
กลิ่นเหงื่อกับกลิ่นเหม็นเน่าจากท่อระบายน้ำอบอวลไปทั่ว ไม่ต่างจากปลากระป๋องในชาติก่อนเลย