ยามเมื่อสัมปชัญญะของซ่งอี่อานถอนออกจากมิติ ท้องฟ้านอกประตูก็เริ่มทอแสงสีครามหม่น
นางตักน้ำสะอาดมาหนึ่งชาม หยดโอทิพย์ลงไปหนึ่งหยด คนให้เข้ากัน
พี่ชายร่างอ่อนแอยิ่งนัก ไม่อาจรองรับแก่นแท้อันเข้มข้นเกินไปของโอทิพย์ในคราแรก ต้องใช้อย่างระมัดระวังอย่างยิ่ง น้อยดีกว่าใส่เกิน
ซ่งอี่อานยกชามน้ำเดินเข้าห้องชั้นใน
ภายในห้องสลัว ซ่งอี่หลี่นอนแผ่อยู่บนเตียง ลมหายใจแผ่วเบา
ซ่งอี่อานพยุงซ่งอี่หลี่ขึ้นมาให้ซบกับไหล่นาง แล้วค่อย ๆ ป้อนน้ำเข้าปากทีละคำด้วยความอดทน
ระหว่างภวังค์ครึ่งหลับครึ่งตื่น ซ่งอี่หลี่เพียงรู้สึกว่าท้องน้อยอบอุ่นขึ้น เนื้อตัวผ่อนคลายถึงขีด มือเท้าที่เยียบเย็นเป็นนิจดูราวกับได้ไออุ่นคืนมาบ้าง
น้ำสะอาดหมดชาม ใบหน้าซีดเซียวของเขาจึงมีสีเลือดฝาดขึ้นเล็กน้อย ซ่งอี่อานค่อยวางใจได้บ้าง
หลังจากจัดการซ่งอี่หลี่เรียบร้อยแล้ว นางก็ผสมน้ำทิพย์ให้ตัวเองหนึ่งชามด้วยเช่นกัน ทว่าคราวนี้เพิ่มอีกสองสามหยด
แม้แต่กับตัวเอง นางก็ไม่กล้าดื่มทีเดียวมากเกิน
ทุกสิ่งต้องค่อยเป็นค่อยไป ไม่อาจให้คนนอกเห็นพิรุธใด ๆ
น้ำทิพย์หมดชาม ความอ่อนล้าที่สะสมมาทั้งคืนมลายหายวับไปในชั่วพริบตา แขนขาก็มีเรี่ยวมีแรงขึ้น
สุดท้ายนางเดินไปที่โรงครัว หยดโอทิพย์ลงในตุ่มน้ำสิบหยด เพื่อหลอมธาตุให้พี่ชายและมารดาทุกเมื่อเชื่อวัน
เพราะจิตใจไม่สงบตลอดคืน นางกู้จึงเข้านอนดื่นยิ่ง ครั้นตื่นยามเช้า ฟ้าก็สว่างจ้าเสียแล้ว
เอ้อร์ยาเคียงข้างลุกจากเตียงไปก่อนหน้านี้แล้ว
ทันใดนั้น เสียงหัวเราะระรื่นดังมาจากนอกประตู คุ้นเคยจนนางแทบไม่เชื่อโสต
นี่มันเสียงของอี่หลี่มิใช่หรือ?
หัวใจนางกู้สะท้านสะเทือน ไม่ทันได้จัดระเบียบผมเผ้าที่กระเซิง รีบผลักประตูออกไป
ภาพในลานบ้านทำให้นางพลันตาร้อนผ่าว
บุตรชายคนโตของนาง ซ่งอี่หลี่ สวมเสื้อนอกนั่งอยู่กลางลาน มองดูเอ้อร์ยาออกท่าตลก ๆ ก็ถึงกับหลุดหัวเราะเป็นระยะ
ซ่งอี่อานพลางช้า ๆ ร่างท่าทาง พลางพึมพำว่า “ท่านพี่ ท่านหัวเราะสิ่งใดกัน ดูให้ดี จำให้ดีสิ”
ซ่งอี่หลี่ว่า “แต่ท่าทางของเอ้อร์ยาช่างเชื่องช้า พิลกลหนักหนา”
ซ่งอี่อานเลิกคิ้ว “นี่เรียกว่าไท่จี๋ ท่านพี่รู้หรือไม่ รอให้ร่างท่านแข็งแรงขึ้นสักหน่อย ทุกวันก็มาฝึกอย่างนี้เพื่อบริหารกายเถิด”
นางหันไปเห็นมารดายืนตะลึงอยู่ริมประตู จึงวิ่งเข้าไปกอดขานางพลางออดอ้อนว่า
“ท่านแม่ ดูท่านพี่สิ เขาหัวเราะเยาะข้า”
นางกู้ย่อตัวลง ยกมือลูบใบหน้าบุตรสาว น้ำเสียงสั่นเครือ “ท่านพี่นี่ช่างร้ายนัก จากนี้ไปอี่หลี่ต้องยอมให้น้องสาวมากหน่อย”
ซ่งอี่หลี่ก็ลุกเดินเข้ามาหา นางกู้ขอบตาแดงเรื่อ โอบบุตรสาวน้อยและบุตรชายใหญ่ไว้ในอ้อมกอด
บุตรชายใหญ่ดูท่าทีมีแววฟื้นตัวขึ้นมาแล้ว แต่นางกู้กลับยิ่งใจคอตึงเครียดหนักกว่าเดิม นางเกรงว่านี่อาจเป็นเพียงประกายคืนก่อนโรยที่ไว้ยื้อชีวิต
รุ่งขึ้นอีกวันหนึ่ง นางจึงพาซ่งอี่หลี่และซ่งอี่อาน รีบรุดไปยังอำเภอฝู
ณ โรงหมอ
ท่านหมอเฒ่าวางสามนิ้วลงบนข้อมือซ่งอี่หลี่ สีหน้าจริงจัง ทุกครั้งที่เขาขมวดคิ้ว หัวใจนางกู้ก็ร่วงหล่นตาม
ส่วนซ่งอี่อานที่เพิ่งมาอำเภอฝูเป็นครั้งแรก ใจยังคงจดจ่อถึงตลาดหยกที่พ่อค้าเล่าถึง สายตาอดไม่ได้ที่จะชะโงกไปนอกประตู
กลับเป็นเจ้าตัวซ่งอี่หลี่ที่ไม่หวั่นเกรงเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังไม่ลืมจับมือซ่งอี่อานไว้แน่น ในนี้คนแปลกหน้า ไม่คุ้นทาง ต้องระวังให้ดี อย่าให้คนพาลพาเอ้อร์ยาหายไป
ครู่ใหญ่ ท่านหมอเฒ่าชักมือกลับ ลูบเคราขาวเป็นมันของตน บนใบหน้ากลับเผยความทึ่งปนขันอย่างประหลาด
“อัศจรรย์จริง อัศจรรย์แท้” ท่านหมอเฒ่ารำพึงอย่างไม่อาจเชื่อ “ข้าเป็นหมอมานานนับสิบปี เพิ่งเคยพบโรคปอดร้ายแรงปานนี้แล้วยังกลับฟื้นคืนดี”
นางกู้ดีใจเหลือล้น ริมฝีปากรีบประสานมือพึมพำว่า “องค์โพธิสัตว์คุ้มครอง องค์โพธิสัตว์คุ้มครอง” ทว่าสีหน้าพลันลังเลขึ้นมา “ท่านหมอ เช่นนั้นต่อไปยังต้องกินยาอีกหรือไม่”
ท่านหมอเฒ่าครุ่นคิดชั่วครู่จึงว่า “ยาแรงแต่ก่อน ไม่ต้องกินอีกแล้ว ข้าจะให้ตำรับยาอ่อนฤทธิ์อีกสองสามขนาน เงินที่เหลือ…”
เขามองครอบครัวสามคนนี้ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ก็ประหยัดไว้ซื้อเนื้อบ้าง บำรุงกายเด็ก ๆ โรคมาถึงขั้นนี้แล้ว ธัญและเนื้อหนังกลับเป็นยาดีที่สุด”
ซ่งอี่อานที่อยู่ข้าง ๆ ผงกศีรษะเห็นด้วย
ตาเฒ่านี้ฝีมือการแพทย์ไม่เลว เป็นหมอที่ดี ที่ผ่านมาสองวันนางแอบเอาโอทิพย์ผสมน้ำให้ซ่งอี่หลี่วันละสี่มื้อ ร่างของซ่งอี่หลี่จึงไม่ซูบซีดอ่อนแอถึงเพียงนี้ ใบหน้าก็เห็นสีเลือดแล้ว หากบำรุงเช่นนี้ต่อไปอีกเดือน คงจะฟื้นคืนได้เจ็ดแปดส่วน
ท่านหมอเฒ่าเขียนตำรับยาเสร็จ เงยหน้าขึ้น ก็เห็นหนูน้อยนี้ทำท่าเป็นผู้ใหญ่ ผงกศีรษะคล้อยตามอย่างเอาการเอางาน
อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ ยื่นมือไปยีศีรษะนาง “เจ้าเด็กน้อยนี้ก็ผงกศีรษะตาม ฟังที่ข้าพูดเข้าใจหรือ”
ซ่งอี่อานจงใจฉีกยิ้มกว้าง ตรงมุมปากมีลักยิ้มน้อย ๆ “อย่างไรก็คือพี่ชายหายป่วยแล้ว ต่อไปไม่ต้องดื่มยาขมปานนั้นอีก”
“ฮ่า ๆ เจ้าเด็กน้อยนี้ดูน่ารักน่าเอ็นดูจริง” ท่านหมอเฒ่ายื่นตำรับยามา “กลับบ้านแล้วก็ปรุงยาตามตำรับ อย่าให้โดนความเย็น และก็อย่าให้บำรุงหนักนัก”
นางกู้รับตำรับยา กล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ออกจากโรงหมอแล้ว
วันนี้เป็นวันตลาดนัด ถนนหนทางในอำเภอฝูผู้คนขวักไขว่ คับคั่งนัก
นางกู้มือหนึ่งจูงซ่งอี่หลี่ มือหนึ่งถือยา ซ่งอี่อานก็มีพี่ชายจูง
ซ่งอี่อานร้อนใจนัก ยากที่จะมาอำเภอฝูสักครั้ง กว่าครั้งหน้าจะได้มาอีกก็ไม่รู้เมื่อใด จะจากไปเช่นนี้ไม่ได้เด็ดขาด
ปัญหาคือนิสัยนางกู้เป็นเช่นไรนั้น จะยอมให้นางไปสถานที่เช่นนั้นหรือไม่เป็นอันขาด
นางไม่สิ้นไร้ เขย่ามือนางกู้ แหงนหน้าเผยแววตาออดอ้อน เอ่ยเสียงหวานละมุนว่า “ท่านแม่ พวกเราไปดูที่ตรงนั้นหน่อยได้ไหม เพียงแค่ดู ไม่ซื้อ”
นางกู้มองตามทิศทางที่นางชี้ไป สุดทางถนนสายนั้น เสียงคนอึกทึกครึกโครม นั่นคือตลาดหยกขึ้นชื่อของอำเภอฝู ที่ตรงนั้นมั่วสุมไปด้วยผู้คนหลากหลาย พวกต้มตุ๋น พวกนักพนันตาแดงมีเกลื่อนกล่น
นางกู้ขมวดคิ้วทันที กลัวเด็ก ๆ จะติดนิสัยพนัน ขัดใจไม่แม้แต่จะทันคิด “เอ้อร์ยา ที่นั่นมิใช่ที่ ๆ พวกเราจะไปได้ บัดนี้ฟ้าก็มิใช่เช้าตรู่แล้ว เราต้องรีบเดินทางกลับบ้าน”
ซ่งอี่อานฟังดังนั้น สีหน้าร่วงหล่นในบัดดล ร้อนรนจนเหงื่อออก
ซ่งอี่หลี่ข้าง ๆ เงียบมองมาสักพัก แลเห็นเอ้อร์ยาร้อนรนจนหน้าแดงก่ำ เขาก้มหน้ากระซิบถาม “เอ้อร์ยา เจ้าอยากไปที่นักจริง ๆ หรือ”
ซ่งอี่อานผงกศีรษะ
ซ่งอี่หลี่เงียบไปครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็ไอติด ๆ กันหลายครั้ง
นางกู้ก็ถูกเบี่ยงเบนความสนใจไปตามคาด รีบก้มตัวลงด้วยความร้อนใจ “อี่หลี่ ตรงไหนไม่สบายหรือ พักสักหน่อยเถิด”
ซ่งอี่หลี่ส่ายศีรษะ น้ำเสียงแหบพร่า “ท่านแม่ ข้าไม่เป็นไร เพียงแต่เดินมานาน คอแห้งไปหน่อย”
เขาชี้ไปยังแผงขายเครื่องดื่มไกล ๆ “ท่านแม่ ข้าขอชาจันทน์ชามถูกที่สุดสักหนึ่งชามได้หรือไม่”
เขาพูดจาอย่างมีเหตุผลชอบกล นางกู้มองดูแผงเครื่องดื่ม พอเหมาะพอเจาะ ตั้งอยู่ตรงใจกลางตลาดหยกพอดี
อีกทั้งมองดูบุตรคนโตที่เชื่อฟังเรียบร้อย เพราะไม่ต้องซื้อยาแพงหูฉี่อีกแล้ว ที่บ้านจึงมีเงินเหลืออยู่บ้าง นางกู้ก็ยอมในที่สุด
“ทั้งสองคนต้องจับมือกันไว้แน่น ๆ อย่าให้คลาดจากท่านแม่แม้แต่ก้าวเดียว”
ทั้งคู่รีบผงกศีรษะอย่างแรงทันที
ซ่งอี่อานมือน้อยจับซ่งอี่หลี่ไว้แน่น แต่มืออีกข้างกลับแอบไพล่หลัง ชูกำปั้นโบกไปมาให้พี่ชายอย่างรวดเร็ว
ท่านพี่ สุดยอด!