“ตอนนั้นฉันก็บอกแล้วว่าให้เธอเลิกคิดจะยกเชียนเซี่ยให้คนโง่ทางบ้านแม่ของเธอเสียที แต่เธอก็ไม่ฟัง ตอนนี้เป็นไงล่ะ ถึงกับบุกมาถึงบ้านแล้วโวยวายว่าจะตายให้ได้”
เฉินหมิงฮวาเห็นเขาโยนความผิดทั้งหมดมาให้ตัวเอง จึงย้อนถามว่า “เหลียงต้าจวิน คุณหมายความว่ายังไง? เมื่อวานคุณก็พยักหน้าตอนดูตัว พอเกิดเรื่องขึ้นมากลับโยนความผิดมาให้ฉัน”
“ฉันบอกไว้เลยนะ น้องสาวเธอต้องเข้าบ้านตระกูลเฉินของฉัน เธอควรมีลูกมีหลานให้บ้านฉัน”
“แล้วคนโง่เป็นยังไง? คนโง่ซื่อตรง ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม ตอนนั้นฉันเสนอให้เหลียงเชียนเซี่ยแต่งกับลูกพี่ลูกน้องของฉัน คุณก็เห็นด้วยไม่ใช่เหรอ คิดว่าเธอแย่งของในบ้านไปตั้งเยอะ แล้วตอนนี้ทำไมถึงโยนความผิดให้ฉันทุกเรื่องล่ะ!”
เหลียงต้าจวินเถียงเธอไม่ชนะ จึงสะบัดแขนเสื้อ ตั้งใจจะหนีออกทางประตูหลัง
ในจังหวะนั้นเอง เหลียงเสี่ยวเซวียนที่กำลังเล่นอยู่ในห้องได้ยินเสียงทะเลาะกันด้านนอก ก็อดใจไม่ไหวด้วยความอยากรู้อยากเห็น วิ่งไปเปิดประตูใหญ่
ชาวบ้านที่มุงดูอยู่หน้าบ้านกรูกันเข้ามาราวกับฝูงผึ้ง จับเหลียงต้าจวินที่กำลังคิดจะหนีไว้ได้คาหนังคาเขา
“เหลียงต้าจวิน คุณจะไปไหน?”
“ดูพวกคุณสิ เป็นพี่ชายพี่สะใภ้แท้ ๆ กลับบีบน้องสาวตัวเองจนเป็นแบบนี้ ถ้าพ่อแม่ของพวกคุณยังอยู่ พวกท่านไม่มีทางยอมให้พวกคุณบีบเธอแบบนี้แน่!”
ป้าหนิวได้ยินข่าวก็รีบร้อนมาถึง พอเห็นเชือกป่านที่ขื่อประตู วิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง
พอรู้สาเหตุที่เหลียงเชียนเซี่ยคิดสั้น ด้วยความโมโห นางแทบอยากขุดพ่อแม่เหลียงขึ้นมาจากหลุม ให้พวกท่านมาสั่งสอนลูกอกตัญญูสองคนที่ไม่ได้เรื่องนี้ด้วยตัวเอง