ออกจากสำนักงานคอมมูนแล้ว เหลียงเชียนเซี่ยก็พาลูกทั้งสองไปกินบะหมี่ที่ร้านอาหารของรัฐ ซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่สำหรับใส่ช่วงปีใหม่ให้พวกเขา จากนั้นก็ไปดูโรงเรียนอนุบาลเพียงแห่งเดียวในเมืองกับบ้านเช่าแถวนั้น
พอผ่านปีใหม่ก็ต้องย้ายมาอยู่ที่เมืองแล้ว มีบางอย่างที่ต้องเตรียมไว้ล่วงหน้า
ตอนที่เธอไปถึงจุดนัดหมายกับผู้ใหญ่บ้าน เกวียนวัวก็มีหญิงชาวบ้านอีกสามคนนั่งรออยู่แล้ว พวกนางกำลังเคี้ยวเมล็ดแตงโมพลางพูดคุยกัน
คนหนึ่งเห็นเหลียงเชียนเซี่ยกับลูกทั้งสอง ก็ขยับก้นเบียดเข้าไปด้านใน “เชียนเซี่ยมาแล้ว รีบขึ้นมานั่งสิ”
“เชียนเซี่ย วันนี้ซื้ออะไรมาบ้างล่ะ?”
“เชียนเซี่ย จะไปแต่งเข้าภูเขาเหล่าโจวจริง ๆ เหรอ? หลานชายทางบ้านแม่ฉันไม่เลวนะ เขาก็ยอมแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิงเหมือนกัน แต่เด็กสองคนนี้ เธอคิดว่าจะส่งไปให้พ่อพวกเขาได้ไหม?”
“ผู้หญิงพอไม่มีผู้ชายอยู่ข้างกายก็ชอบหว่านเสน่ห์ไปทั่ว ดูสิ เพิ่งไม่นานก็ล่อคนจากภูเขาเหล่าโจวมาได้แล้ว”
เสี่ยวเป้ยกับเป่าเอ๋อร์ขยับตัวซุกเข้าหาอกเหลียงเชียนเซี่ย “พวกเราไม่ไปหาพ่อนะ!”
พวกเขาไม่อยากได้พ่อใจร้าย...
เหลียงเชียนเซี่ยปรายตามองหญิงที่พูดด้วยแววตาเย็นชา ใครในหมู่บ้านบ้างไม่รู้ว่าทางบ้านแม่ของนางเป็นอย่างไร มีแต่ลูกชายเต็มบ้าน ไม่เคยขาดแรงงาน แต่กลับกลุ้มใจเรื่องหาภรรยา
แต่งเมียให้ลูกชายคนโตแล้ว คนรองก็โวยวาย พอแต่งเมียให้คนรอง คนที่สามก็โวยวาย...
หลายปีมานี้ ทั้งหาภรรยาและเลี้ยงลูกให้ลูกชายในบ้าน จนทรัพย์สมบัติแทบหมดเกลี้ยง
พอใช้ชีวิตต่อไม่ไหว ถึงคิดจะให้ลูกชายแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิง
“ป้าจ้าวเจียว บ้านเธออยู่ติดทะเลหรือไง ถึงได้ยื่นจมูกมายุ่งเรื่องคนอื่นนัก ฉันจะแต่งงานหรือจะรับเขยเข้าบ้านก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอสักหน่อย”