วันถัดมา
ผู้ใหญ่บ้านนำข่าวร้ายกลับมา เหลียงเสี่ยวเซวียนหูหนวกเพราะแก้วหูทะลุจากแรงกระแทก ส่วนเฉินหมิงฮวากระแทกท้ายทอยจนหมดสติ ไม่ฟื้นขึ้นมา
เหลียงต้าจวินไม่มีเงินจ่ายค่ารักษา ไม่ฟังคำห้ามของหมอ ยืนกรานจะพาแม่ลูกกลับบ้าน
“ต้าจวินคงมาหาเธอแน่ เชียนเซี่ย เธอต้องระวังตัวให้มาก”
ก่อนกลับ ผู้ใหญ่บ้านอดกำชับอีกครั้งไม่ได้ เพราะกลัวว่าเรื่องคืนนั้นจะเกิดขึ้นซ้ำ
“ขอบคุณค่ะลุง ฉันรู้แล้ว ลุงคะ คนสองคนบนภูเขาเหล่าโจวหาเจอหรือยัง?”
ผู้อำนวยการหวังกำลังสืบเรื่องนี้อยู่ อีกไม่นานเหลียงต้าจวินก็จะก่อเรื่องไม่ได้อีก
ผู้ใหญ่บ้านเอ่ยด้วยสีหน้ากังวล “เชียนเซี่ย เรื่องนี้แจ้งตำรวจได้ไม่สะดวก คนในหมู่บ้านจัดคนออกไปตามหาแล้ว...”
เหลียงเชียนเซี่ยเม้มปาก เธอเข้าใจความลำบากใจของผู้ใหญ่บ้าน คนจากภูเขาเหล่าโจวมาได้ถึงหมู่บ้านซานซี เหลียงต้าจวินไม่มีความสามารถมากพอจะเชิญพวกเขามาได้เอง เบื้องหลังเรื่องนี้คงมีสวี่หย่งเฟิงเกี่ยวข้องด้วย
คนที่หนีไปก็น่าจะเป็นสวี่หย่งเฟิงปล่อยตัวเช่นกัน
ผู้ใหญ่บ้านน่าจะรู้เรื่องนี้ดี ส่วนเหตุผลที่ไม่พูดออกมา คงเป็นเพราะโครงการทดลองด้านการเกษตร
บ้านสี่แห่งตระกูลสวี่ หลังจากสวี่หย่งเฟิงรู้สถานการณ์ของเหลียงต้าจวินแล้ว คนบ้านสี่ก็เชิญเขาไปหา
ตอนเขาไปถึง คนบ้านสี่ยังคงทะเลาะกันเสียงดัง สวี่สือนั่งเงียบอยู่ตรงประตู ก้มหน้า ปล่อยให้หลินไป๋ไฉ่ชี้หน้าด่าทอ
“ฉันว่าแกมันเสียสติไปแล้ว ผู้หญิงดี ๆ มีตั้งมากมายที่แกจะแต่งด้วยได้ แต่ดันจะเอาเหลียงเชียนเซี่ยที่มีลูกติดมาสองคน”
“ที่บ้านส่งเสียแกเรียนจนได้งาน ก็หวังให้แกมีอนาคตแล้วช่วยเหลือครอบครัว ไม่ใช่ให้เอาเงินเดือนไปเลี้ยงคนนอก”