“เชียนเซี่ย พรุ่งนี้ลุงจะไปตัวเมืองถามดูว่าการแต่งงานระหว่างเจ้ากับหนุ่มผู้มีความรู้ฟู่สามารถยกเลิกฝ่ายเดียวได้หรือไม่”
แม้หัวหน้าหมู่บ้านจะไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ แต่เหลียงเชียนเซี่ยก็เข้าใจความหมายที่เขายังพูดไม่หมด
หากยกเลิกการแต่งงานฝ่ายเดียวได้ นางก็จะหาคนแต่งงานใหม่ได้
ครอบครัวที่ไม่มีผู้ชายเป็นหลักให้พึ่งพา นอกจากจะตกเป็นหัวข้อนินทาแล้ว ยังอาจทำให้ตัวเองได้รับอันตรายด้วย
ช่วงแรกคนอื่นอาจเห็นแก่หน้าพ่อของเหลียงเชียนเซี่ยและยอมผ่อนปรนให้นางบ้าง แต่หากเวลาผ่านไปนานเข้า ปัญหาย่อมตามมา
ความมุ่งหมายของเหลียงเชียนเซี่ยไม่ได้อยู่ที่หมู่บ้าน นางจะเดินทางไปให้ไกล ออกจากที่นี่ มุ่งไปบนเส้นทางที่นางปูไว้ด้วยตัวเอง โดยไม่ต้องอาศัยการคุ้มครองจากใคร
แต่หากหัวหน้าหมู่บ้านสามารถยกเลิกการแต่งงานระหว่างนางกับฟู่ซีเซินฝ่ายเดียวได้จริงก็ดีไม่น้อย
การแต่งงานครั้งนี้เป็นความผิดพลาดมาตั้งแต่ต้น และนางก็ไม่อยากปล่อยให้ความผิดพลาดดำเนินต่อไป จนกลายเป็นคนที่เอาแต่ทำร้ายตัวเองเหมือนเจ้าของร่างเดิม
“แยกย้ายกันเถอะ”
หลังหัวหน้าหมู่บ้านพาคนอื่นกลับไป ป้าหนิวก็พยุงเหลียงเชียนเซี่ยกลับเข้าบ้าน เมื่อเห็นเด็กน้อยทั้งสองยังหลับสนิทอยู่บนเตียงเตา นางจึงจับมือเหลียงเชียนเซี่ยให้นั่งลงตรงขอบเตียง
“เชียนเซี่ย ตกลงเจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อไป”
เรื่องคืนนี้ ต่อให้เชียนเซี่ยเป็นฝ่ายถูกทำร้าย ข่าวลือไม่ดีก็คงแพร่สะพัดออกไป
ที่น่ากลัวคือเชียนเซี่ยอาจทนรับไม่ไหว...
เหลียงเชียนเซี่ยรู้ว่าป้าหนิวเป็นห่วง และยังมองออกว่านางเป็นห่วงจริง ๆ
“ปีหน้าเสี่ยวเป้ยกับเป่าเอ๋อร์ต้องไปเรียนที่ตัวเมือง ข้าย่อมต้องตามไปด้วย ส่วนเรื่องปากท้อง ข้าทำอาหารขายได้ อย่างไรก็ไม่ปล่อยให้พวกเราสามแม่ลูกอดตายหรอก”