หลังเขาหมู่บ้านซานซี
สวี่หย่งเฟิงกับเหลียงต้าจวินกำลังรออยู่ตรงเชิงเขา ทั้งคู่เดินวนไปมาอยู่บนหิมะ พลางถูมือให้ร้อนแล้วเอามือที่อุ่นขึ้นมาปิดแก้มซึ่งเย็นจนชา
“ทำไมยังไม่มาอีก?”
เหลียงต้าจวินเป็นคนใจร้อนอยู่แล้ว รอมาเป็นชั่วโมงก็ยังไม่เห็นใครมาเสียที เขาจึงเริ่มหงุดหงิดขึ้นเรื่อย ๆ
สวี่หย่งเฟิงเหลือบมองท้องฟ้า ชาวชนบทไม่มีนาฬิกาพก ทำได้แค่ดูท้องฟ้าเพื่อกะเวลา
“น่าจะใกล้แล้ว” สวี่หย่งเฟิงมองเหลียงต้าจวินอย่างเตือน ๆ “เดี๋ยวอีกฝ่ายพูดอะไร นายก็รับปากไปก่อน ส่งเหลียงเชียนเซี่ยเข้าเขาเหล่าโจวให้ได้ ส่วนที่ขาดทุนฉันจะชดเชยให้เป็นการส่วนตัว”
เหลียงต้าจวินแทบจะรอให้เขาพูดประโยคนี้อยู่แล้ว “ได้ ตกลงตามนี้”
เมื่อวานเฉินหมิงฮวากลับมาจากบ้านเดิมแล้วบอกว่าอยากให้เหลียงเชียนเซี่ยแต่งกับลูกพี่ลูกน้องปัญญาอ่อนของเธอ อีกทั้งยังคิดจะยกบ้านให้น้องชายใช้เป็นเรือนหอ
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาอาจจะยอมก็ได้
แต่ตอนนี้น่ะหรือ...
พอนึกถึงคนที่เพิ่งแยกจากกันเมื่อสองวันก่อน เหลียงต้าจวินก็เริ่มคิดแผนเล็ก ๆ ในใจ
“คงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอกนะ? เงียบไปนานขนาดนี้แล้ว”
สวี่หย่งเฟิงไม่พลาดแววเจ้าเล่ห์ในดวงตาของเหลียงต้าจวิน แต่ไม่ว่าอีกฝ่ายจะคิดแผนอะไรอยู่ ก็ไม่มีทางทำอะไรเขาได้
“คงไม่หรอก คนที่หมิงฮวาพาไปด้วยมาจากเขาเหล่าโจว ต่อให้หมิงฮวาพูดไม่สำเร็จ ก็ไม่กระทบแผนของพวกเรา”
เหลียงต้าจวินมั่นใจเต็มเปี่ยม เขารู้ดีว่าเฉินหมิงฮวาเกลียดและไม่ชอบเหลียงเชียนเซี่ยแค่ไหน แต่สิ่งที่เธอแย่งชิงมาได้ล้วนเป็นประโยชน์กับเขา เขาย่อมไม่ขัดขวาง แถมยังปล่อยให้เธอทำตามใจ
ผ่านไปครู่หนึ่ง ชายฉกรรจ์คนหนึ่งก็เดินตรงมาทางนี้อย่างรีบร้อน
สวี่หย่งเฟิงกับเหลียงต้าจวินเห็นแล้วก็รีบเข้าไปหา
“เป็นยังไงบ้าง? ถูกใจไหม?”
ชายฉกรรจ์ทำหน้าบึ้ง พลางกวาดตามองทั้งสองคน “พวกคุณบอกว่าผู้หญิงคนนั้นอ่อนแอ รังแกง่าย ไม่มีทางสู้ไม่ใช่หรือ?”
สวี่หย่งเฟิงกับเหลียงต้าจวินสบตากัน ไม่ใช่อย่างนั้นหรือ?
ชายฉกรรจ์แค่นเสียง ใบหน้าเหี้ยมเกรียมราวกับผีร้ายมาทวงวิญญาณ ทำให้ทั้งสองคนเผลอถอยหลัง
สมกับเป็นคนจากเขาเหล่าโจวจริง ๆ น่ากลัวชะมัด!
“ชะ...ใช่แล้ว...”