[ประเมินด้านการศึกษา]
เมื่อเสียงจากม่านแสงดังขึ้นอีกครั้ง ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นในทุกห้วงเวลาต่างก็ยืดตัวตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ฮิรุเซ็นวัยชราในห้องทำงานของโฮคาเงะกำกล้องสูบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ฮิรุเซ็นวัยฉกรรจ์แห่งโคโนฮะ ปีที่ 37 หยุดมือที่กำลังเซ็นเอกสาร ส่วนฮิรุเซ็นวัยหนุ่มแห่งโคโนฮะ ปีที่ 20 ซึ่งกำลังเดินทางกลับหมู่บ้านก็ชะลอฝีเท้าลง
การประเมินด้านการต่างประเทศเมื่อครู่ทำให้พวกเขาโดนตำหนิจนไม่มีชิ้นดี และก่อนหน้านี้ม่านแสงยังเอ่ยถึงเรื่องที่โอโรจิมารุทรยศหนีออกจากหมู่บ้านอย่างชัดเจน จิตใจของซารุโทบิ ฮิรุเซ็นในทุกห้วงเวลาจึงเหมือนกับเด็กนักเรียนที่รอลุ้นผลสอบ ทั้งตั้งตารอและหวั่นใจในเวลาเดียวกัน
ในเวลาเดียวกัน เซ็นจู โทบิรามะที่อยู่เพียงลำพังในแคว้นสายฟ้าก็กำลังยืนพิงต้นไม้ยักษ์ แสงจันทร์สาดส่องลงบนเส้นผมสีเงินของเขา ดวงตาจับจ้องไปที่ม่านแสงอย่างไม่วางตา
ในฐานะผู้ริเริ่มระบบการศึกษาของโรงเรียนนินจา เขาใส่ใจต่อการสืบทอดและพัฒนาการของระบบนี้ในรุ่นหลังมากกว่าใครเพื่อน ไอ้เจ้าเด็กฮิรุเซ็นนี่... อย่าทำให้รากฐานความคิดที่ข้าสร้างไว้พังทลายก็แล้วกัน
ทว่า ชาวบ้านทั่วไปและเหล่านินจาในโลกนินจาจำนวนมากกลับเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง
นินจาจากทุกหมู่บ้าน โรนินในร้านเหล้า ชาวนาในท้องทุ่ง ทหารยามประจำป้อมชายแดน ทุกคนต่างพากันเงยหน้ามองท้องฟ้า ดวงตาส่องประกายระยิบระยับด้วยความอยากรู้อยากเห็น
นี่มันเป็นความลับของโฮคาเงะเลยนะ น่าตื่นเต้นกว่านิยายเรื่องไหน ภาพยนตร์เรื่องไหนทั้งนั้น ถึงเรื่องที่ม่านแสงพูดจะไม่จริงทั้งหมด เอาไว้ดูเล่นเป็นสีสันก็ยังดี
ในโลกนินจา ความบันเทิงแบบนี้หาดูได้ยากนัก
เสียงของม่านแสงดังต่อไปอีกว่า
[ในด้านการศึกษา ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นถือได้ว่ามีผลงานโดดเด่น เขาได้ปรับปรุงระบบการศึกษาของโรงเรียนนินจาที่โฮคาเงะรุ่นที่สอง เซ็นจู โทบิรามะ เป็นผู้ริเริ่ม บูรณาการ "เจตจำนงแห่งไฟ" เข้าไปในตำราเรียน สามารถรวมจิตใจของโคโนฮะเข้าเป็นหนึ่ง ส่งเสริมเสถียรภาพระยะยาวของหมู่บ้าน และยังช่วยฝึกฝนนินจาที่ยอดเยี่ยมให้กับหมู่บ้านจำนวนมากอีกด้วย]