แคว้นฝน·ชั้นบนสุดของหอคอยสูง
นางาโตะนั่งอยู่บนเก้าอี้ล้อเลื่อนที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษ ดวงตาวงแหวนสีม่วงจ้องมองม่านแสงอย่างสงบนิ่ง
เมื่อเขาเห็นภาพวัยหนุ่มของจิไรยะ แววตาของเขาก็สั่นไหวเล็กน้อย
หลายปีก่อน ชายผมขาวคนนั้นมาถึงแคว้นฝน รับเด็กกำพร้าจากสงครามสามคนไว้ สอนวิชานินจาให้ สอนหนังสือให้ สอนหลักการที่ว่า "มนุษย์ต้องเข้าใจซึ่งกันและกัน"
แม้จะเป็นเวลาเพียงสามปี แต่สามปีนั้นก็เป็นช่วงเวลาที่อบอุ่นซึ่งหาได้ยากในชีวิตของเขา
"อาจารย์จิไรยะ..."
นางาโตะพึมพำชื่อนี้ออกมาเบา ๆ เสียงแหบพร่า
โคนันยืนอยู่ข้างกายเขา เส้นผมสีม่วงปลิวไสวตามสายลม เธอไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่จ้องมองใบหน้าวัยหนุ่มบนม่านแสงนั้น และมุมปากของเธอก็เผยอรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
เธอเองก็นึกถึงวันเวลาเหล่านั้นเหมือนกัน นึกถึงตอนที่จิไรยะสอนพวกเธอใช้ขว้างดาวกระจายด้วยท่าทางเงอะงะ นึกถึงตอนที่เขาเขียนนิยายจนดึกแล้วถูกจับได้ด้วยสภาพหน้าตาเก้อเขิน
จากนั้น รอยยิ้มก็ค่อย ๆ จางหายไป เพราะเธอก็นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นเช่นกัน
"โคนัน" จู่ ๆ นางาโตะก็เอ่ยขึ้นมา ขัดจังหวะความคิดของเธอ
"มีอะไรเหรอ นางาโตะ?"
"เธอว่า..."
ดวงตาวงแหวนของนางาโตะยังคงจ้องมองม่านแสง มองภาพของชายผมขาว
"ถ้าอาจารย์จิไรยะรู้ว่าตอนนี้เรากำลังทำอะไรอยู่... ท่านจะคิดยังไงนะ?"
โคนันเงียบไป เธอไม่รู้จะตอบยังไง
และนางาโตะก็ไม่ต้องการคำตอบจากเธอ เขาหลับตาลง ดูเหมือนจะเหนื่อยล้า
"ดูต่อไปเถอะ"
"ม่านแสง... จะต้องบอกอะไรเราอีกแน่"