มหกรรมความวุ่นวายครั้งนี้จบลงอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าพวกตนถูกโคโนฮะล้อมไว้ทุกด้าน โรซะก็ไม่ได้เลือกอยู่รั้งท้ายเหมือนเซ็นจู โทบิรามะหรือไรคาเงะรุ่นสามในประวัติศาสตร์ แต่ยกมือทั้งสองข้างขึ้นอย่างเด็ดขาด ท่าทางคล่องแคล่วฉับไวและเป็นระเบียบอย่างยิ่ง
เหล่านินจาซึนะงาคุเระที่อยู่ในเหตุการณ์เห็นหัวหน้าของตนทำเช่นนั้น ต่างมองหน้ากัน จากนั้นก็พากันวางอาวุธลงพร้อมกัน เสียงอาวุธกระทบพื้นดังเคร้งคร้าง คุนัยและชูริเคนกระจายเกลื่อนพื้น
ส่วนนินจาเสียงกลับแข็งขืนกว่ามาก ถึงโอโรจิมารุจะหนีหายไปแล้ว พวกเขาก็ยังตาแดงก่ำและสู้ตายกับเหล่านินจาโคโนฮะ ทว่าจำนวนของพวกเขามีน้อยเกินไป ไม่นานก็ถูกเหล่านินจาโคโนฮะที่ตามมาล้อมกรูกันเข้าจัดการจนหมด
งูยักษ์ที่ถูกอัญเชิญออกมาเหล่านั้นก็ถูกจิไรยะกับหน่วยลับร่วมมือกันโจมตี จนกลายเป็นกลุ่มควันและหายไปจนหมดสิ้น
ไม่นานนัก บริเวณใกล้ประตูโคโนฮะก็เหลือเพียงเหล่านินจาซึนะงาคุเระที่ถูกล้อมไว้ กับเหล่านินจาโคโนฮะที่มีสีหน้าเคียดแค้น
ในเวลาเพียงเท่านี้ นินจาซึนะงาคุเระกับนินจาเสียงก็ทำให้นินจาและสามัญชนเสียชีวิตไปไม่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่คือรังของโคโนฮะ สถานที่ซึ่งปลอดภัยไร้เหตุร้ายตลอดสงครามโลกนินจาสามครั้งที่ผ่านมา แต่ครั้งนี้กลับมีคนบุกมาถึงหน้าประตู
จะไม่ให้โกรธได้อย่างไร?
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นถอนหายใจ ไม่สนใจสายตาขอสงบศึกที่โรซะส่งมา แล้วหันไปสั่งหน่วยลับที่อยู่ข้าง ๆ “เชิญคาเสะคาเงะรุ่นสี่กลับไปพักเป็นแขกที่หมู่บ้าน” เขาเน้นคำว่า “เชิญ” อย่างชัดเจน ก่อนสั่งต่อ “ส่วนนินจาซึนะงาคุเระที่เหลือ ให้จับตัวเข้าห้องขังระดับความมั่นคงสูงสุดและคุมตัวอย่างเข้มงวด อย่างน้อยก็ให้พวกเขาช่วยมอบวิชานินจาเป็นประโยชน์แก่โคโนฮะบ้าง ส่วนจะได้ออกมาไหม ก็ขึ้นอยู่กับว่าซึนะงาคุเระจะยื่นข้อแลกเปลี่ยนอะไรมา”