วันรุ่งขึ้น ทุกอย่างก็คลี่คลายลง
ภายใต้คำสั่งของสึนาเดะ หมู่บ้านโคโนฮะได้แจ้งเรื่องการรุกรานของซึนะงาคุเระไปยังหมู่บ้านนินจาใหญ่ทุกแห่ง เหยี่ยวส่งสารบินออกไปทั่วทุกทิศ นำข่าวไปสู่ทุกมุมของโลกนินจา
หมู่บ้านซึนะงาคุเระ ห้องทำงานคาเสะคาเงะ
ยายทวดชิโยะที่ถูกเรียกตัวมาอย่างเร่งด่วน นั่งอยู่ในห้องทำงาน มองจดหมายในมือ ใบหน้าอันชราภาพเต็มไปด้วยความกังวล
“ค่าไถ่… โรซะ ไอ้โง่นั่นคิดจะทำอะไรกันแน่?” เธอพึมพำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความจนใจ
เอบิโซพูดอย่างระมัดระวังอยู่ข้าง ๆ “พี่สาว พวกเราจะรวบรวมเงินไหม?”
ยายทวดชิโยะตบโต๊ะดังปัง “ต้องรวบรวมสิ! ถ้าไม่รวบรวมแล้วจะทำยังไง? นั่นคาเสะคาเงะเชียวนะ เป็นหน้าตาของซึนะงาคุเระ!”
เธอลุกขึ้นยืน เดินไปเดินมาในห้องทำงาน
“โฮคาเงะรุ่นที่ห้าของโคโนฮะยังพอรู้จักประมาณ แค่บีบให้พวกเราควักเลือดออกมาบ้าง ไม่ได้คิดจะกลืนซึนะงาคุเระเข้าไป”
ส่วนหมู่บ้านนินจาอื่น ๆ ต่างก็เฝ้าดูเรื่องตลกนี้อย่างไม่เว้นใคร อย่างไรเสีย ขอแค่โคโนฮะไม่กลืนซึนะงาคุเระก็พอ เรื่องอื่นไม่สำคัญ หากไม่ใช่เพราะคาเสะคาเงะรุ่นที่สี่มีโอกาสสูงว่าจะไม่ตาย พวกเขาคงอยากฉีกเนื้อจากหมู่บ้านซึนะงาคุเระไปสักสองชิ้นด้วยซ้ำ!
แต่พวกเขาก็นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าโรซะจะกล้าหาญถึงขนาดนั้น กล้าร่วมมือกับโอโรจิมารุบุกโจมตีโคโนฮะ ผลลัพธ์เช่นนี้ก็สมควรแล้ว
หมู่บ้านโคโนฮะ ริมลำธารเล็ก ๆ
เมื่อสึนาเดะเข้ารักษาการแทนโฮคาเงะ ความเสี่ยงจากการรุกรานของโอโรจิมารุก็หมดไปอย่างสิ้นเชิง จิไรยะจึงมีเวลาว่างออกมาเดินเล่นเสียที ทั้งเตรียมจะสอนนารูโตะให้ดี และเตรียมเฝ้าสังเกตอุจิวะ ซาสึเกะในระยะยาว