ปีแรกของโคโนฮะ・ที่สูงนอกหมู่บ้าน
อุจิวะ มาดาระมองภาพการต่อสู้บนม่านแสง สีหน้าเต็มไปด้วยความดูถูก
"นี่คือพลังของไอ้หนูซารุโทบิงั้นรึ?"
อุจิวะ มาดาระส่งเสียงเย้ยเย็นชา
"เปลี่ยนคาถาธาตุทั้งห้า... นี่ถึงขั้นเรียกว่า 'ศาสตราจารย์ด้านคาถา' แล้วงั้นรึ?
ฮาชิรามะ ดูเหมือนโคโนฮะจะไร้ผู้สืบทอดแล้วสินะ"
เซ็นจู ฮาชิรามะไม่ได้ตอบในทันที
เขาจ้องมอง "ตัวเอง" ที่ถูกอัญเชิญออกมาบนม่านแสง คิ้วขมวดแน่น
"ตัวเอง" คนนั้นมีแววตาที่ว่างเปล่า การเคลื่อนไหวแข็งทื่อ ไม่ใช่สภาพของคนเป็นเลยสักนิด
"โทบิรามะ..."
เสียงของเซ็นจู ฮาชิรามะทุ้มต่ำลง เปี่ยมไปด้วยความโกรธที่หาได้ยาก
"เจ้าไปค้นคว้าอะไรออกมากันแน่!"
เขาหันไปมองน้องชาย สายตาเคร่งขรึม:
"ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือ อย่าไปค้นคว้าคาถาต้องห้ามอันตรายพวกนั้น!
ดูสิ เอดะ เท็นเซ... ลบหลู่ผู้วายชนม์ บังคับดวงวิญญาณให้กลับมาต่อสู้ในโลกปัจจุบัน นี่คือการไม่เคารพต่อชีวิตอย่างที่สุด!"
เซ็นจู โทบิรามะยืนอยู่ข้าง ๆ ภายใต้ผมสีเงิน สีหน้าก็ไม่สู้ดีนัก
อุจิวะ มาดาระยืนมองพี่น้องทะเลาะกันด้วยสายตาเย็นชา แต่ในใจกลับคิดเรื่องอื่น
พลังที่ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นแสดงบนม่านแสง ในสายตาของนินจาทั่วไปอาจแข็งแกร่ง แต่สำหรับเขาและฮาชิรามะในระดับนี้ คงได้แค่ "ผ่านเกณฑ์" เท่านั้น
คาถาธาตุทั้งห้ารึ?
การต่อสู้ของเขากับฮาชิรามะนั้นก้าวข้ามระดับความสัมพันธ์ของธาตุไปนานแล้ว
"แต่ว่า..."
สายตาของอุจิวะ มาดาระหยุดที่รูปแบบการต่อสู้ของซารุโทบิ ฮิรุเซ็น
"ความคิดเชิงกลยุทธ์ของรุ่นหลังคนนี้ไม่เลวเลย เมื่อเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง ยังวิเคราะห์ได้อย่างใจเย็น ใช้คาถาผสมผสานอย่างเหมาะสมเพื่อถ่วงเวลา อย่างน้อยก็ไม่ใช่คนโง่"
นี่นับเป็นคำชมที่ดีที่สุดเท่าที่เขาจะให้ได้แล้ว
ในใจของเซ็นจู ฮาชิรามะก็หนักอึ้งไม่แพ้กัน