[ประเมินความสามารถ]
บนม่านแสง เสียงบรรยายดังต่อเนื่อง:
[เมื่อมองจากพลังฝีมือแล้ว ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ในฐานะโฮคาเงะนั้นไร้ข้อกังขาว่าเหมาะสม]
ปีที่ 60 ของโคโนฮะ หมู่บ้านโคโนฮะ
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ซึ่งมีรอยกระดำกระด่างแห่งวัยบนใบหน้า นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน เมื่อได้ยินคำประเมินจากม่านแสง ก็เผยรอยยิ้มเปี่ยมสุขและภาคภูมิ
เขาหยิบกล้องยาสูบขึ้นมา สูดลึกหนึ่งคำรบ แล้วค่อย ๆ พ่นควันออกมาเบา ๆ ก่อนถอนหายใจอย่างผ่อนคลาย
"เหมาะสมงั้นหรือ..."
เขาพึมพำกับตัวเอง
"ก็ถือว่าเป็นคำประเมินที่ตรงไปตรงมาพอควร"
แม้จะเป็นเพียง "เหมาะสม" ไม่ใช่ "ยอดเยี่ยม" แต่เมื่อนึกถึงมาตรฐานอันสูงส่งของผู้ประเมินแล้ว คำประเมินขนาดนี้ก็นับว่าไม่เลวทีเดียว
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นวางถ้วยชาลง หันไปมองนอกหน้าต่าง และตั้งใจฟังความคิดเห็นที่ม่านแสงมีต่อตนเองต่อไป
ขณะเดียวกัน ที่สนามฝึกซ้อม
ทีมเจ็ดกำลังนั่งพักอยู่บนพื้นที่ว่าง
"แหงล่ะ!"
นารูโตะท้าวเอวแล้วตะโกนขึ้นฟ้าเสียงดัง
"คุณปู่รุ่นที่สามน่ะเป็นโฮคาเงะที่เก่งที่สุดเลยนะ! แกใช้วิชานินจาได้ทุกอย่าง สุดยอดไปเลย!"
ซากุระผงกหัวคล้อยตาม:
"ใช่เลย ทุกคนต่างก็บอกว่าท่านรุ่นที่สามเชี่ยวชาญการเปลี่ยนแปลงธรรมชาติจักระทั้งห้าชนิด เป็นถึงศาสตราจารย์วิชานินจาเชียวนะ"
ซาสึเกะเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงไม่ได้เอ่ยปากพูด แต่สีหน้าก็แสดงถึงการเห็นด้วยเต็มเปี่ยม
มีเพียงคาคาชิที่เอนหลังพิงต้นไม้ ดวงตาขวาที่เปิดออกปรายตามองนารูโตะที่กำลังตื่นเต้นดีใจอยู่ มุมปากกระตุกเล็กน้อย
"โฮคาเงะที่แข็งแกร่งที่สุด..."
คาคาชิได้แต่ถอนหายใจอยู่ในใจ แต่ไม่ได้เอ่ยปาก
ความจริงบางอย่าง ปล่อยให้เด็ก ๆ ได้ค้นพบด้วยตัวเองจะดีกว่า
......
ม่านแสงยังคงเล่นต่อไป
[เขาเชี่ยวชาญวิชานินจาทั้งหมดที่มีในหมู่บ้านโคโนฮะ ครอบคลุมการเปลี่ยนแปลงจักระทุกธาตุและวิชานินจาของคุณสมบัติจักระทั้งห้า ได้รับการยกย่องว่าเป็น "ศาสตราจารย์วิชานินจา"]