ปีที่ 37 แห่งโคโนฮะ หมู่บ้านโคโนฮะ
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นในวัยฉกรรจ์ยืนอยู่บนผาโฮคาเงะ มองลงไปยังหมู่บ้านโคโนฮะที่รุ่งเรืองเบื้องล่าง
เขาเพิ่งรับตำแหน่งโฮคาเงะได้ไม่นาน หมู่บ้านฟื้นตัวจากสงครามโลกนินจาครั้งแรก และกำลังพัฒนาอย่างรวดเร็ว
เขาตั้งใจฟังการประเมินบนม่านแสงมาก
“จุดสูงสุดที่คนธรรมดาเอื้อมถึง...”
ฮิรุเซ็นในวัยฉกรรจ์พยักหน้า
“ฉันไม่มีเนตรวงแหวนกระจกตา ก็ยังได้รับคำประเมินนี้ นับว่ายากจริง ๆ”
ของพรรค์เนตรวงแหวนกระจกตานี่ ถ้าตอนเกิดไม่มีแล้ว ชาตินี้ก็ยากจะได้มา
อย่างเนตรวงแหวนของตระกูลอุจิวะ เนตรสีขาวของตระกูลเฮียวงะ ล้วนเป็นพรสวรรค์ติดตัวมาแต่เกิด นินจาธรรมดาทำได้เพียงพึ่งพาความพยายามในภายหลังไล่ตาม
ฮิรุเซ็นในวัยฉกรรจ์รู้แก่ใจถึงพลังของตัวเองในตอนนี้ดี เขาบรรลุถึงระดับคาเงะอย่างแท้จริง และไม่ใช่พวกอ่อนแอในหมู่คาเงะทั้งห้าแคว้น
แต่จะบอกว่าแกร่งที่สุด?
ยังห่างไกลนัก
อย่างน้อยเขาก็รู้ว่า ไรคาเงะรุ่นสามแห่งคุโมะงาคุเระ โอโนกิ (สองตาชั่ง) แห่งอิวะงาคุเระ ก็ไม่ได้อ่อนกว่าเขา
“แต่ว่า...”
ฮิรุเซ็นในวัยฉกรรจ์ขมวดคิ้ว
“โอโรจิมารุจะทรยศในอนาคตงั้นหรือ?”
นี่คือข้อมูลที่เขาใส่ใจที่สุด
โอโรจิมารุคือศิษย์ที่เขาภูมิใจที่สุด พรสวรรค์เหนือกว่าจิไรยะและสึนาเดะเสียอีก
หากแม้แต่ศิษย์แบบนี้ยังทรยศ นั่นหมายความว่าความเป็นอาจารย์ของเขาล้มเหลวเพียงไหน?