ปี 60 แห่งโคโนฮะ · สนามฝึก
คาคาชิยังไม่ทันสะเทือนใจที่ม่านแสงเอ่ยถึงการฆ่าตัวตายของเขี้ยวขาวผู้เป็นพ่อ หางตาก็กวาดไปเห็นความผิดปกติไม่ไกล
ซาสึเกะคุกเข่าอยู่กับพื้น มือทั้งสองข้างกดทับดวงตาแน่น ร่างกายขดงอ
ลอดผ่านซอกนิ้ว เห็นแสงสีแดงเข้มรำไร
"ซาสึเกะ!"
เสียงคาคาชิดังขึ้นเฉียบพลัน
แทบจะในเสี้ยววินาทีเดียวกัน นารูโตะและซากุระก็สังเกตเห็นความผิดปกติของเพื่อนเช่นกัน ทั้งสามพุ่งเข้าไปหาซาสึเกะอย่างรวดเร็ว ฝุ่นทรายในสนามฝึกปลิวคลุ้ง
นารูโตะและซากุระไม่รู้จะทำอย่างไร แต่คาคาชิกลับเข้าใจสถานการณ์ในพริบตา
เนตรวงแหวน!
ดูเหมือนม่านแสงจะกระตุ้นความทรงจำเลวร้ายในตัวซาสึเกะอีกครั้ง เขาเปิดเนตรแล้ว!
"ถอยไป!"
คาคาชิใช้น้ำเสียงออกคำสั่งซึ่งไม่ค่อยได้ยินจากเขา
นารูโตะและซากุระถอยหลังอย่างไม่เต็มใจ แต่สายตายังคงจับจ้องที่ซาสึเกะไม่วางตา
ร่างกายของซาสึเกะสั่นเทาอย่างรุนแรง
ในหัวของเขา ภาพที่ปรากฏบนม่านแสงชั่วพริบตากำลังเล่นซ้ำอย่างบ้าคลั่ง
แต่ความทรงจำที่ฝังลึกยิ่งกว่าถูกงัดขึ้นมา กลไกปกป้องร่างกายที่ปิดตายเขตต้องห้ามนี้ไว้หลายปี:
ค่ำคืนสีเลือด ดาบยาวอาบโลหิตของคนในตระกูล และ...ใบหน้าของชายคนนั้น
รวมถึงดวงตาของตัวเขาเองที่สะท้อนในแสงเลือด วงแหวนแบบหนึ่งโทโมเอะหมุนวนอยู่
"อ๊ะ...อ๊ากกก!"
ในที่สุดซาสึเกะก็ส่งเสียงออกมา
เขาเงยหน้าขึ้นทันที มือทั้งสองข้างถอนออกจากดวงตา!
ดวงตาสีดำสนิทของเขา ณ บัดนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม และในสีเลือดนั้น โทโมเอะหนึ่งอันกำลังหมุนอย่างช้า ๆ
อันที่จริงซาสึเกะได้เปิดเนตรหนึ่งโทโมเอะด้วยโทสะแล้วในคืนที่เกิดเหตุฆ่าล้างตระกูล แต่กลไกปกป้องร่างกายทำให้เขาลืมเรื่องนี้ไป จนกระทั่งวันนี้เมื่อเห็นภาพการฆ่าล้างตระกูลอีกครั้ง จึงไปกระตุ้นดวงตาที่หลับใหล นี่เร็วกว่าในเนื้อเรื่องของโฮคาเงะหลายเดือน
ซาสึเกะหอบหายใจถี่ เนตรวงแหวนหนึ่งโทโมเอะที่เพิ่งตื่นขึ้นมานั้นหมุนวนอย่างเลื่อนลอย ก่อนจะหยุดจับภาพที่ใบหน้าของคาคาชิ
แววตาของเขาว่างเปล่า ราวกับยังไม่หลุดพ้นจากความทรงจำ
"ฉัน...จำได้แล้ว"
เสียงของซาสึเกะแหบพร่าอย่างน่ากลัว
"คืนนั้น...ฉันจำได้ทุกอย่างแล้ว"
"ซาสึเกะ!"
นารูโตะอยากเข้าไปหา แต่ถูกคาคาชิยกมือกั้นไว้