นอกจวน พื้นที่ตระกูลอุจิวะเดือดพล่านแล้ว
ไม่ทันที่พวกอุจิวะ ยาชิโระจะเคาะประตูบอกกันทีละบ้าน ชาวอุจิวะก็ดูม่านแสงอยู่แล้ว ข่าวสารได้แพร่ไปทั่วตระกูล
พวกเขาค่อย ๆ ออกมาจากบ้าน รวมตัวกันบนถนน
คนมากขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับจะเบียดเสียดเต็มถนน ทั้งหวาดกลัว โกรธแค้น หรือไม่ยอมเชื่อ อารมณ์หลากหลายรวมตัวกัน กลายเป็นกระแสน้ำเชี่ยวที่ต้านทานยาก
คนเฒ่าคนแก่ปลอบโยนเด็ก ๆ พวกผู้ชายกำอาวุธไว้แน่น แม้แต่พวกผู้หญิงก็สวมชุดรบ
“ล้างตระกูล… เป็นไปได้ยังไง…”
“เป็นโคโนฮะ! ต้องเป็นพวกผู้บริหารระดับสูงของโคโนฮะแน่!”
“พวกเราทำอะไรผิด?!”
“สู้กับพวกมันให้ตาย!”
หลากหลายเสียงปนเปกันไป ความตื่นตระหนกแพร่กระจาย
ในจังหวะนี้เอง ร่างสีเขียวร่างหนึ่งกระโดดโลดเต้นไม่กี่ครั้ง ลงมาอยู่บนถนนของเขตตระกูลอุจิวะอย่างมั่นคง
อุจิวะ ชิซุย—ยอดฝีมืออายุน้อยที่สุดของตระกูลอุจิวะ อัจฉริยะผู้ถูกขนานนามว่า “ชิซุยพริบตา” ใบหน้าเขาซีดขาว แต่แววตายังคงสงบเยือกเย็น
“ชิซุย!!!”
มีคนในตระกูลจำเขาได้ในทันที ร้องตะโกนออกมา
เห็นได้ชัดว่า ในยามเช่นนี้จำเป็นต้องมีผู้แข็งแกร่งยืนอยู่แนวหน้าเพื่อให้อุ่นใจ
อุจิวะ ชิซุยพยักหน้าให้เพื่อนร่วมตระกูล แล้วเดินเร็วไปยังจวนของอุจิวะ ฟุงาคุ
ส่วนพวกอุจิวะ ยาชิโระและคนอื่น ๆ ก็ต้องปล่อยเลยตามเลย ไม่สนใจคำสั่งของฟุงาคุ นำทางเหล่าคนในตระกูลทั้งหมดให้มารวมตัวกันที่ลานกลางหมู่บ้าน
ในเวลานี้ อารมณ์ของทุกคนใกล้ถึงจุดแตกหักแล้ว กลับกลายเป็นว่าพวกหัวรุนแรงอย่างพวกเขาไม่กล้าจุดประกายไฟเสียเอง
เมื่ออุจิวะ ชิซุยเดินเข้าไปในจวนของหัวหน้าตระกูลและเห็นอุจิวะ ฟุงาคุ สายตาจ้องอยู่ที่รอบคราบเลือดที่หลงเหลืออยู่ในดวงตาคู่นั้นชั่วขณะหนึ่ง แต่ไม่ถามอะไรเลย
“ท่านฟุงาคุ ผมมาแล้ว”
“เจ้าเห็นแล้วสินะ”
“เห็นแล้ว”
น้ำเสียงของอุจิวะ ชิซุยค่อนข้างหม่นหมอง แม้เขาจะเอนเอียงไปทางหมู่บ้าน แต่ไม่มีทางคิดอยากให้ตระกูลอุจิวะถูกล้างโคตรเด็ดขาด
“ถ้าอย่างนั้น อนาคต อุจิวะจะต้องถูกกวาดล้าง”
เสียงของอุจิวะ ฟุงาคุเบามาก แต่ทุกถ้อยคำหนักอึ้งประหนึ่งพันชั่ง กระแทกลงบนใจของอุจิวะ ชิซุย
“และตัวข้าที่เป็นหัวหน้าตระกูล กลับไม่สามารถยับยั้งได้”