วันรุ่งขึ้น ท่ามกลางการรอคอยอย่างใจจดใจจ่อของผู้คนในโลกนินจาทุกห้วงเวลา ม่านแสงบนฟ้ากลับไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ทำให้ผู้คนมากมายผิดหวังอย่างยิ่ง
ไม่ว่าเนื้อหาจะจริงเท็จแค่ไหน ความรู้สึกที่ได้สอดรู้เรื่องส่วนตัวของคนอื่นก็ยอดเยี่ยมจริง ๆ โดยเฉพาะเมื่อคนคนนั้นคือโฮคาเงะที่ชื่อเสียงกระฉ่อนโลกนินจา
และคนส่วนใหญ่ก็เชื่อมั่นในสิ่งที่ม่านแสงฉายอย่างไม่คลางแคลงใจ ไม่รู้ว่ามีผู้คนมากมายที่วางแผนชั่วร้ายครั้งใหม่โดยอาศัยข้อมูลที่ได้มา
เรื่องที่ควรกล่าวถึงคือ ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นในแต่ละห้วงเวลาได้ลิ้มรสความรู้สึกเป็นดาราไปตาม ๆ กัน
ปีแรกของโคโนฮะ
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นวัยเยาว์ยืนอยู่บนสนามฝึก เหงื่อเม็ดเล็กซึมบนหน้าผาก ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า แค่ท่ายืนเอามือไพล่หลัง ก็ทำให้อากาศโดยรอบหยุดนิ่งไปเล็กน้อย
“จำบทเรียนเมื่อวานได้หรือไม่”
เสียงของอุจิวะ มาดาระดังลงมาจากที่สูง
ฮิรุเซ็นวัยเยาว์สูดลมหายใจลึก พยักหน้าหนักแน่น:
“จำได้แล้ว ท่านมาดาระ ต้องไม่ใจอ่อน”
อุจิวะ มาดาระเห็นดังนั้นก็พยักหน้าเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่แทบสังเกตไม่เห็น:
“วันนี้ใช้ได้ พรุ่งนี้ทำต่อ”
ใช่แล้ว ฮิรุเซ็นวัยเยาว์ถูกอุจิวะ มาดาระชิงตัวไปเป็นศิษย์เสียก่อน ตอนนี้ถูกอบรมสั่งสอนอยู่ทุกวัน
ฮิรุเซ็นวัยเยาว์กัดฟันลุกขึ้นยืน ตั้งท่าเริ่มต้นอีกครั้ง ไกลออกไป เซ็นจู โทบิรามะพิงอยู่ใต้ร่มไม้ มองภาพนี้ สีหน้าซับซ้อนยากจะกล่าว
[มาดาระเวรนั่น กล้าดีอย่างไรมาชิงศิษย์ข้า! แล้วก็... วิธีที่อุจิวะสอนโฮคาเงะ ข้ารู้สึกชอบกลยังไงชอบกล]
ส่วนเซ็นจู โทบิรามะในอีกห้วงเวลาหนึ่ง หลังจากการเจรจาสันติภาพกับคุโมะงาคุเระสำเร็จลุล่วง ก็กลับมายังโคโนฮะด้วยวิชาคงกระพันสายฟ้ากระพริบ เขาแต่งตั้งให้ฮิรุเซ็นเป็นผู้ช่วยโฮคาเงะอย่างชัดเจนแล้ว