โคโนฮะ สนามฝึก
"อ๊ากกก!!!"
เสียงกรีดร้องของอุซึมากิ นารูโตะ ดังกึกก้องไปทั่วสนามฝึก ทำให้นกกระจอกตื่นบินหนี
"ไอ้หยิ่งนั่น!
ไอ้ชุดขาว…หน้าตาเหมือนซาสึเกะนั่น!"
เขาชี้นิ้วไปที่ม่านแสง สีหน้าตกใจเหมือนเจอผี
ฮารุโนะ ซากุระยืนข้างเขา มือสองข้างปิดหน้า ตัวสั่นระริก
"เท่มากเลย…อ๊ากกเท่มาก……
ซาสึเกะคุงในอนาคต…ซาสึเกะคุงตอนโต……
สุดยอดจริง ๆ…โคตรเท่!!"
เสียงเธอยิ่งแหลมขึ้น สุดท้ายกลายเป็นเสียงสะอื้นไร้ความหมาย
ซาสึเกะยืนอยู่ข้างหลังทั้งสองคน มือล้วงกระเป๋า สีหน้าเย็นชาตามเคย แต่แววตาที่สั่นไหวก็ขายเขา รูม่านตาสีดำสนิทจับจ้องอยู่ที่ร่างที่ปรากฏผ่านม่านแสง—ชุดยูกาตะสีขาว, กระบี่คุซานางิ, เชือกมงกุฎสีม่วง, กับใบหน้าที่แทบจะเหมือนเขาทุกกระเบียดนิ้ว
นั่นคือตัวเขาในอนาคต
มุมปากของซาสึเกะยกขึ้นเล็กน้อย
อืม ไม่เลว
ชุดขาวเท่ดี, กระบี่คุซานางิก็เจ๋ง, เสื้อผ้าหน้าผม...มีรสนิยมดีจริง เขาเลยตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะเริ่มแต่งแบบนั้นเลย
ซากุระยังกรี๊ดอยู่, นารูโตะก็ยังกระโดดเหยง ๆ
แต่สายตาของซาสึเกะเลื่อนผ่านเงาของตัวเองบนม่านแสง ไปยังจุดที่ไกลออกไป
"หน่วยเหยี่ยว"?
นอกจากเขาแล้วก็มีอีกสามคน แต่ตอนนี้เขาไม่รู้จักเลย
พวกนั้นเป็นใคร?
ทำไมถึงมากับเขา?
หัวใจของซาสึเกะฉายแววสับสนแวบหนึ่ง แต่เขาก็กดมันไว้อย่างรวดเร็ว
อนาคตมันอีกยาวไกล จะคิดมากทำไม
เขาจ้องมองภาพของตัวเองบนม่านแสงต่อไป พลางเริ่มออกแบบชุดที่จะใส่ในใจ
มีเพียงคาคาชิที่ยืนอยู่ข้างหลังทั้งสามคน ไม่พูดอะไรสักคำ